نيامده بوديم و گويا منزل ما متّصل به صحن بود. پس رفقا و همراهان مرا به نام‌هايشان و اسم شهرهايشان ندا كرد. پس رفقاى من به عجله از منزل بيرون آمدند و چون در را گشودند، فى الفور گفتم: اين مرد را كه با من است، ملاحظه كنيد و نگاه داريد. ولى رفقاى من كسى را نديدند. پس در طرق و شوارع متفرّق شدند و از او تجسّس نمودند؛ امّا ابداً اثرى از او نيافتند.[١]

٣/ ٤٧: همسر شيخ محمّد متقى همدانى‌

٨٦٠. آية اللَّه مرتضى حائرى يزدى‌، فرزند مؤسّس حوزه علميّه قم، در كتاب سرّ دلبران، ضمن توثيق آقاى محمّد متّقى همدانى،[٢] متن نوشته ايشان را در باره معجزه‌اى در شفا يافتن همسرش با توسّل به امام عصر- أرواحناه فداه- چنين نقل كرده است: روز دوشنبه هجدهم ماه صفر از سال هزار و سيصد و نود و هفت قمرى، مشكل مهمّى پيش آمد كه سخت، مرا و صدها نفر ديگر را نگران نمود؛ يعنى همسر اين جانب (محمّد متّقى همدانى) در اثر غم و اندوه و گريه و زارىِ دو ساله از داغ دو جوان خود- كه در يك لحظه، در كوه‌هاى شميران جان سپردند-، در اين روز، مبتلا به سكته ناقص شدند. البتّه طبق دستور دكترها به معالجه و مداوا مشغول شديم؛ ولى‌

[١]. العبقرى الحسان فى أحوال مولانا صاحب الزمان عليه السلام: ج ٢ ص ١٠١ ياقوت ٢٤.

[٢]. آية اللَّه شيخ محمّد متّقى همدانى، متولّد سال ١٢٩٤ ش در شهر همدان از محضر آية اللَّه العظمى بروجردى‌استفاده كرد و به اخذ اجازه اجتهاد و نقل روايت، موفّق گرديد. اساتيد ديگر ايشان، حضرات آيات: اراكى، گلپايگانى، شيخ محمّدتقى آملى، محمّدرضا تنكابنى و ... بودند. ايشان بيش از سى سال، امامت جماعت مسجد فرهنگ در قم را بر عهده داشت.

آية اللَّه متقى، پدر سه شهيد بود. دو جوان ايشان به نام‌هاى على و حسين- كه از دانشجويان مبارز و مخالف رژيم طاغوت بودند-، قبل از انقلاب به طرز مشكوكى به وسيله ساواك در كوه‌هاى اطراف شميران، جان باختند و در مراسم يادبودشان كه در مسجد ارك تهران برگزار گرديد، تظاهرات شد و عدّه‌اى از دانشجويان، دستگير و زندانى شدند. فرزند ديگر اين عالم مجاهد نيز پس از دريافت ديپلم، وارد سپاه پاسداران شد و در عمليات خيبر به شهادت رسيد. او در سال ١٣٨١ ش، در ٨٧ سالگى دعوت حق را اجابت كرد.