دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠١ - ٣/ ٢ ابن جعفر قيم

هنگامى كه سال ٣٦٩ ق‌[١] فرا رسيد، ابو القاسم مريض شد و در كار خويش و آماده كردن وسائل كفن و دفن خود كوشيد و وصيّت خود را نوشت و در اين كار، سعى فراوان كرد.

به او گفته شد: اين، چه ترسى است؟ چيزى بر تو نيست. ما اميدواريم كه خداوند، شما را سلامت بدارد!

او گفت: اين همان سالى است كه به آن بيم داده شده‌ام. و در همين بيمارى‌اش در گذشت.[٢]

٣/ ٢: ابن جعفر قيّم‌

٨١٤. محمّد بن جرير طبرى‌،[٣] از ابو الحسين محمّد بن هارون بن موسى تلّعُكبرى نقل مى‌كند كه گفته است: ابن جعفر قيّم، به ابو حسين بن ابى بغل، در حرم كاظمين مى‌گويد: اين، مولايمان صاحب الزمان است و من او را بارها ديده‌ام كه چون حرم، مانند امشب خالى مى‌شود، مى‌آيد.[٤]

[١]. علّامه مجلسى مى‌فرمايد: شيخ در كتاب رجالش سال وفات ابن قولويه را ٣٦٨ ق دانسته است و اين خبر، باسال وفات نمى‌سازد. اشكال قابل توجّهى در اين متن وجود دارد، اين كه چگونه چنين ماجراى مهمّى، در مكتوبات خود ابن قولويه نيامده است، با توجّه به اين كه بر اساس همين نقل، ابن قولويه سى سال پس از اين واقعه، در قيد حيات بوده است؟ همچنين چرا شاگردان و مرتبطان با او چون شاگردش مرحوم مفيد و شاگرد مفيد، مرحوم شيخ طوسى در كتاب الغيبة و جاهاى ديگر، اين موضوع را نياورده‌اند؟ آن گاه با فاصله‌اى بيش از دو قرن، بدون هيچ گونه سندى، در كتاب الخرائج، اين حادثه به مرحوم ابن قولويه نسبت داده شده است.

[٢]. الخرائج و الجرائح: ج ١ ص ٤٧٥ ح ١٨، كشف الغمّة: ج ٣ ص ٢٩٢، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٥٨ ح ٤١، نجم الثاقب: ص ٣٨٠ ح ٥٣. نيز، ر. ك: الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢١٣ ح ١٤.

[٣]. ابو جعفر محمّد بن جرير بن رستم طبرى آملى، از اعاظم علماى اماميه در قرن چهارم و صاحب كتاب دلائل‌الإمامة، الإيضاح و المسترشد است( الذريعة: ج ٨ ص ٢٤١، الكنى و الألقاب: ج ١ ص ٢٤٣، فهرس تراث: ج ١ ص ٣٥٩).

[٤]. دلائل الإمامة: ص ٥٥١ ح ٥٢٥. نيز، ر. ك: ح بعدى( ابو الحسين بن ابى بغل).