دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٣ - ٢/ ١٦ على بن ابراهيم بن مهزيار

دلم آرام گرفت و يقين كردم كه خداوند به من تفضّل كرده است و پيوسته منتظر رسيدن وقت بودم، تا اين كه فرا رسيد. به سوى مَركبم رفتم و وسايلم را مرتّب كردم و بر پشتش نشستم كه ديدم همراهم ندا مى‌دهد: «نزد من بيا، ابو الحسن!» و من بيرون آمدم و خود را به او رساندم و سلامم داد و گفت: «با من حركت كن، اى برادر!» و پيوسته از درّه‌اى فرود مى‌آمد و از قلّه كوهى بالا مى‌رفت تا ما را به [كوه‌] طائف رساند و گفت: «اى ابو الحسن! با ما فرود بيا تا باقى مانده نماز شب را بخوانيم».

من فرود آمدم و دو ركعت نماز صبح را با ما خواند. گفتم: پس دو ركعت اوّل [كه نافله صبح است‌] چه؟

گفت: «آن دو ركعت، جزو نماز شب است [و مى‌توان با آن خواند] و با همان دو ركعت، نماز شب فرد [و سيزده ركعت‌] مى‌شود، و قنوت در هر نمازى جايز است».

و گفت: «با من حركت كن، اى برادر!» و همواره مرا از درّه‌اى پايين مى‌بُرد و از قلّه كوهى بالا مى‌آورد تا به درّه بزرگى مانند كافور [خوش‌بو] رسيديم. چشم دوختم، خانه‌اى مويين ديدم كه مى‌درخشيد. گفت: «ببين. چيزى مى‌بينى؟».

گفتم: خانه‌اى مويين مى‌بينم.

گفت: «همان آرزوى توست»، و از درّه سرازير شد و من هم در پى او رفتم تا آن كه به ميان درّه رسيديم. او از مركبش پياده شد و رهايش كرد و من نيز از مركبم پياده شدم و به من گفت: «رهايش كن».

گفتم: اگر گم شود، چه؟

گفت: «اين، وادى‌اى است كه جز مؤمن به آن وارد نمى‌شود و جز مؤمن از آن بيرون نمى‌رود».

آن گاه بر من پيشى جُست و به خيمه وارد شد و به شتاب به سوى من بيرون آمد و گفت: «بشارت بده كه به تو اجازه ورود داده شد».