در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٩٢ - معناى توكل

اعم است از فساد فكرى، عقيدتى، علمى، اخلاقى، سياسى، نظامى، اقتصادى و هر گونه فساد ديگر. وقتى اين فساد بحرانى شد سر از طغيان بر مى‌آورد، در برابر هر حقى مى‌ايستد و هر حقيقتى را انكار مى‌كند و پايان اين روند تباهى و نابودى است؛ بنابراين آيه دلالت دارد كه علت تكذيب آنها «اولى النعمة» بودنشان است و از هر دو آيه استفاده مى‌گردد كه انسان موجودى است كه در قدرت و نعمت فاسد مى‌شود، چنانچه در مشكلات رشد مى‌كند.

بخش سوم: آيات دوازده الى نوزده‌

إِنَّ لَدَينَا أَنكَالًا وَجَحِيمًا* وَطَعَامًا ذَا غُصَّة وَعَذَابًا أَلِيمًا* يوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَّهِيلًا* إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَيكُمْ رَسُولًا شَاهِدًا عَلَيكُمْ كَمَا أَرْسَلْنَا إِلَى فِرْعَوْنَ رَسُولًا* فَعَصَى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِيلًا* فَكَيفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ يوْمًا يجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيبًا* السَّمَاء مُنفَطِرٌ بِهِ كَانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا* إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَة فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا؛ نزد ماست بندهاى گران و دوزخ. و طعامى گلوگير و عذابى دردناك. روزى كه زمين و كوه‌ها به لرزه آيند و كوه‌ها تپه‌اى از ريگ روان گردند. ما بر شما پيامبرى فرستاديم كه بر اعمالتان گواه است، همان‌گونه كه بر فرعون هم پيامبرى فرستاديم. و فرعون از پيامبر فرمان نبرد. ما نيز او