در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٩٠ - معناى توكل

بخش دوم: آيات ده و يازده‌

وَاصْبِرْ عَلَى مَا يقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيلًا* وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَة و مَهِّلْهُمْ قَلِيلًا؛ و بر آن چه مى‌گويند صبر كن و به وجهى پسنديده از ايشان دورى جو؛ تكذيب كنندگان صاحب نعمت را به من واگذار، و اندكى مهلتشان ده.

مفردات‌

«صبر»: تحمل، بردبارى، شكيبايى؛

«هجر»: دورى گزيدن، ترك كردن؛

«امهال»: مهلت دادن.

تفسير آيات‌

در برابر سخنانى كه درباره تو و رسالت تو و خداى متعال مى‌گويند شكيبا باش و از آنان به روش و سبك زيبا و جميل و نيكو دورى گزين. و تكذيب كنندگان را به من واگذار؛ كسانى كه صاحبان نعمت (ثروت و مقام) هستند. و اندك زمانى به آنان مهلت ده.

از اين آيات دانسته مى‌شود كه قبل از نزول اين‌ها رسول‌الله (ص) دست به ابلاغ رسالت زده و صاحبان نعمت و قدرت‌هاى سياسى و نظامى و اقتصادى مقاومت ورزيده و مخالفت نموده‌اند و كار به آن جا رسيده كه خداوند در اين باره دستور خاصى مى‌دهد؛ لذا گفته‌اند كه اين دو آيه همراه با ساير آيات اين سوره نازل نشده‌اند بلكه با فاصله نازل گشته و به‌