در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٦٦ - مسئوليت مالى خانواده

نوشته است مهريه نبايد به عنوان ثمن باشد[١]، يعنى نبايد آن را به عنوان عوض و معوض در نظر بگيرند. كسى كه عقد را مى‌خواند بايد آن را به عنوان «نحله» و به عنوان كرامت و هديه از طرف خدا يا از طرف زوج معين كند.

مسئوليت مالى خانواده‌

آيه پنج‌

وَلَا تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ قِياماً وَارْزُقُوهُمْ فِيهَا وَاكْسُوهُمْ وَقُولُواْ لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا؛ و اموالتان را به سفيهان ندهيد، [اموالى‌] كه خداوند آن را وسيله قيام [و زندگى‌] شما قرار داده است و روزيشان را بدهيد و بپوشانيدشان و با آنان با گفتارى پسنديده سخن بگوييد.

من به تفاسير مختلف شيعه و سنى درباره اين آيه مراجعه كردم، هيچ كدام اين آيه را مخصوص خانواده ندانسته‌اند، بلكه آن را عام دانسته و گفته‌اند كلمه (أموالكم) در حقيقت جايگزين (اموالهم) شده است و مقصود از آن اموال شما نيست بلكه اموال سفيهان است، يعنى اموال سفيهان را به دست آنان ندهيد، چون سفيه دارايى خود را از بين مى‌برد و تلف مى‌كند.

اين سؤال مطرح است كه اگر مقصود از (اموالكم) دارايى‌هاى سفيه‌

[١]. طباطبايى، الميزان، ج ٤، ص ١٦٩.