در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٦٥ - مهريه زن

«لكم» در اين آيه شريفه مطلق است و شامل زوج و خانواده او و خانواده زوجه و هركس ديگر مى‌شود.

«نفساً» هم تميز است و براى اين گفته شده كه شوهر يا خانواده او با بد رفتارى زن را مجبور به بخشش مهريه نكنند.

سؤال ديگرى كه مطرح مى‌شود اين است كه چنانچه فردى تمكن مالى نداشته باشد، ولى براى همسرش مهريه‌اى خيلى بالا قرار دهد، آيا اين مهريه صحيح است؟ برخى گفته‌اند صحيح است و برخى آن را صحيح ندانسته‌اند. آنچه بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه اين مهريه طلبى است كه زن از شوهر دارد و شوهر به وى مديون است، پس بايد عرفاً به اندازه‌اى باشد كه بتواند دين او به شمار آيد. همان طور كه بايد شيئى كمارزش هم نباشد، مثلًا مى‌گويند در اروپا مرسوم است يك شاخه گل را مهريه قرار مى‌دهند. البته اكنون برخى از مسلمانانى كه در كشورهاى اروپايى ساكن هستند مهريه را باعث كسر شأن دانسته و مى‌گويند مگر زن خودش را مى‌فروشد كه به او مهريه مى‌دهيد، لذا مهريه را نمى‌پذيرند. اين مسأله را از ما سؤال كرده‌اند و ما گفتهايم مهريه از اركان عقد است و بايد در عقد آن را معين كنند وگرنه بايد مهر المثل بپردازند. مهريه كسر شأن زن و مرد نيست. همانگونه كه عرض كردم آيه شريفه با لحن زيبايى مى‌فرمايد: وَآتُواْ النَّسَاء صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَة؛ به زنان مهريهشان را بپردازيد، اما بدانيد كه مهريه «ثمن» نيست، بلكه هديه است. مرحوم آقاى طباطبايى در الميزان‌