یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٣ - ذکر، آیات، ادعیه، روایات

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٢٦٣

عقولهم فاستصبحوا بنور یقظة فیالاسماع و الابصار و الافئدة.

شهید در اسرار الصلوة میگوید: الصلوة باب الذکر و الذکر باب الکشف و الکشف باب الفوز الاکبر.

بوعلی در اشارات میگوید:

العبادة عند العارف ریاضةما لهممه و قواه المتخیلة و المتوهمة لیجرها بالتعوید عن جناب الغرور الی جناب القدس فتصیر مسالمة للسر الباطن.

سوره کهف، آیه ١٠١ و ١٠٣: الذین کانت اعینهم فی غطاء عن ذکری و کانوا لایستطیعون سمعاً. قل هل ننبئکم بالاخسرین اعمالًا.

سوره ق، آیه ٢٢ و ٢٧ درباره قرین: لقد کنت فی غفلة من هذا فکشفنا عنک غطائک فبصرک الیوم حدید ... قال قرینه ربنا ما اطغیته ولکن کان فی ضلال بعید.

از مجموع آیات درباره ذکر حق چند مطلب فهمیده میشود: الف. ذکر حق مایه حیات، بصیرت و روشنی و رفع حجاب و غطاء است و غفلت از حق موجب عشوه، غطاء، کوری، ظلمت است.

ب. ذکر حق مساوی است با خودیابی واقعی و خودآشنایی و بازیافتن شخصیت واقعی خود، و فراموشی و بیگانگی با خدا و گم کردن خدا مساوی است با بیگانگی باخود، گم کردن خود، فراموشی خود.

ج. غفلت از خدا که ملازم است با کوری وظلمت و بیگانگی با خود، مستلزم این است که قرین یا قرنایی از جنس شیاطین همراه انسان بشوند و انسان را مرتب در گمراهی بکشانند، در حالی که خود خیال میکند مهتدی است، که فرمود: