یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٢٧ - یادداشت نقش دین در اجتماع

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ١٢٧

جغرافی و حال آنکه در هیچ جا مانند دین، علم مقدمه عمل نیست.

طبقه دیگر یک مرحله جلوتر میروند و بچه را تا مرحله عمل هم پیش میبرند، یعنی تنها به یاد دادن مقدمات و مقارنات نماز و مبطلات روزه و احکام نجاسات و مطهرات و انواع غسلها قناعت نمیکنند، کاری میکنند که کودک عمل کند. البته این کار خوب و مفید است ولی کافی نیست. دینداری، چه در کودک و چه در بزرگ، تا وقتی که صد درصد جنبه تعبد دارد و فاقد بصیرت و حرارت ایمان است پایهای ندارد. وظیفه این است که کاری کنیم حرارت و نشاط ایمان در بچهها پیدا شود، از عبادت لذت ببرند و به فلسفه و اثر عبادت و دینداری و آثار سوء بیدینی و فسق، ایمان و اعتقاد پیدا کنند. بالاتر اینکه آنها را به صورت افرادی دارای هدف در اجتماع تربیت کنیم که در راه تحقق بخشیدن به هدف خودشان فعال و مبارز باشند.

شرط نفوذ روحی و دینی در بچهها این است که در درجه اول خود ما که معلم هستیم، مؤمن و عامل و متقی باشیم.

عیب دیگر کار ما این است که احساس شرافت شغلی نمیکنیم.

نوع کار ما از بیارزشترین کارهاست. معلمی که برای حقوق و رتبه کار کند و در بند کم کردن ساعات کار و استفاده از وقت اضافی باشد، کاری مفید و مثمر انجام نمیدهد.

عیب دیگر عدم احساس رسالت اجتماعی است؛ یعنی نمیدانیم که چه پست حساسی به ما واگذار شده است، با مقیاس حقوقی که دولت میدهد و با مقیاس احترامی که جامعه از ما میکند ارزش کار خود را اندازهگیری میکنیم و این غلط است. فرق است میان ارزش واقعی و ارزش اجتماعی و عرفی.

ولی میتوانیم کاری کنیم که جامعه ارزش ما را درک کند. جامعه وقتی فهمید اعتماد و اطمینان خانوادگی- اجتماعی، انسانیت و تربیت و احترام به حقوق والدین و ادب فرزندش در پرتو تعلیمات دینی است، خود به خود به مقام معلم دینی احترام میگذارد.

عیب دیگر ما عدم همبستگی و تفاهم است. راه این کار این