یادداشتهای استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٨٤ - یادداشت رهبری و مدیریت
یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٥٨٤
فراوان است، کیفیتی نسبی است نه مطلق.
٢٨. عطف به شماره ٣ و رجوع به نمره ٣٣، فرق رهنمایی و رهبری. در دیباچهای بر رهبری، صفحه ٧٦ میگوید:
تفاوت رهنمایی و رهبری:
رهبر به یک تعریف، کسی است که سبب تسهیل گروه در نیل به هدف رهبری بشود. به عبارت دیگر، وی آسانگر نیل به مقصود است، راهنمای دستگیر است، احیاناً تنها راه را نمینماید بلکه وسایل طی آن و رسیدن به فرجام آن را نیز فراهم میآورد.
حقیقت این است که میان رهنمایی و رهبری به حسب مورد، عموم من وجه است [١]. ممکن است کسی فقط راهنما باشد و رهبر نباشد، مانند همه مبلغین درست ما (آنان که تبلیغشان نادرست است که از بحث خارجند). اینها کناری ایستاده و راه و چاه را به دیگران ارائه میدهند و میگویند: تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال.
ممکن است برعکس، کسی رهبر باشد ولی رهنما نباشد، یعنی راهی است آشکار و هدفی است مشخص ولی نیاز به نیرویی است که قدرتها را متمرکز و متشکل کند و سازمان بخشد و نیروهای خفته را بیدار، و ناشکفته را به سوی سازندگی و ابتکار بسیج دهد؛ همچنانکه ممکن است یک شخص در آن واحد هم رهبر باشد و هم رهنما.
شیوه رهبری.
روش رهبری:
٢٩. شیوه رهبری ممکن است مستبدانه، تحمیلی، صد درصد فردی باشد و ممکن است شورایی و هماندیشانه و همکارانه باشد.
[١]. در شماره ٣٣ خواهد آمد که نبوت از نوع رهنمایی و امامت از نوع رهبری است و ایندو مورداً عام من وجه میباشند.