یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٨٧ - رضا

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٤٨٧

نیز از همین جهت بد است. پس ما نباید راضی باشیم به گناهان خودمان و دیگران به بهانه رضا به قضا. اختلاف اهل توحید و دیگران در ماهیت گناهان است. از نظر اهل توحید هر وجودی و خلق و فعل وجودی از خداست و ماهیت گناهان عدمی است، پس راضی نبودن به گناهان مضر به توحید نیست. ولی از نظر غیر آنها به طور کلی کارهای وجودی بر دو قسم است: بعضی منتسب به خداست و بعضی نیست.

١٢. در رساله قشیریه، صفحه ٩٧، میگوید:

و اعلم ان الواجب علی العبد ان یرضی بالقضاء الذی امر بالرضا به اذ لیس کل ما هو بقضائه یجوز للعبد او یجب علیه الرضا به کالمعاصی و فنون محن المسلمین ...

این بیان نوعی تخصیص است در رضا به قضا، یعنی به بعضی قضاها باید راضی بود و به بعضی نه. ولی این بیان صحیح نیست، رضا به قضا تخصیص بردار نیست. راه جمع صحیح همان است که ما در حاشیه اسفار، جلد ٣، صفحه ... گفتهایم. در اسفار سخن خواجه و عقیده میرداماد و نظر خود صدرا در این مطلب نقل شده است.

رجوع شود [در] همین مسأله به مثنوی، جلد ... صفحه ...

١٣. ایضاً:

واعلم ان العبد لایکاد یرضی عن الحق سبحانه الّا بعد ان یرضی عنه الحق سبحانه، لان اللَّه عزوجل قال: رضیاللَّه عنهم و رضوا عنه.

١٤. ایضاً صفحه ٩٨: قال الواسطی: استعمل الرضا جهدک و لاتدع الرضا یستعملک