یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٤٢ - حیله ربا - بیع به شرط قرض یا تمدید قرض

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٤٤٢

بعشرین الفاً و اؤخره بالمال. قال: لا بأس.

٤. تهذیب، جلد ٧، صفحه ٥٣، عدد ٢٢٨ [١]:

عن محمد بن اسحاق بن عمار قال: قلت للرضا علیه السلام: الرجل یکون له المال فدخل علی صاحبه یبیعه لؤلؤة تسوّی مائة درهم بالف درهم و یؤخر عنه المال الی وقت. قال: لا بأس به، قد امرنی ابی ففعلت ذلک. و زعم انه سأل ابا الحسن موسی علیه السلام عنها فقال مثل ذلک.

٥. وسائل، جلد ٢، صفحه ٥٩٠:

محمد بن الحسن عنه (ای عن احمد بن محمد) عن علی بن الحکم عن عبدالملک بن عتبة قال: سألته عن الرجل یرید ان اعینه المال او یکون [٢] لی علیه مال قبل ذلک فیطلب منی مالًا ازید علی مالی الذی علیه، أیستقیم ان ازیده مالًا و ابیعه لؤلؤة تسوّی مائة درهم بالف درهم فاقول ابیعک هذه اللؤلؤة بالف درهم علی ان اؤخرک بثمنها او بمالی علیک [٣] کذا و کذا شهراً؟ قال: لا بأس [٤].

روایت مضمر است.

٦. در باب بیع به شرط قرض یا تمدید قرض چند مطلب است: اول اینکه اگر روایات خاصی نداشته باشیم، مقتضای عمومات و اطلاقات چیست؟ آیا عموم المؤمنون عند شروطهم یا اوفوا بالعقود