یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧ - درد انسان و دوای او در خود اوست

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ١٧

دفائن العقول ...

بیان این جهت است که انبیا آمدهاند گوهر و فلز واقعی بشر را به خودش بنمایانند و مایه فلاح و رستگاری را از خودش به خودش بنمایانند.

٦. آیه قرآن میفرماید:

یضع عنهم اصرهم والاغلال التی کانت علیهم.

این اصرها و غلها از چوب و آهن نبوده، یک سلسله معتقدات و ملکات اخلاقی بوده، یعنی دردی بوده در خود بشر و دوایش بیداری او بود. در عصر جدید بشر خود را از قید اوهام و خرافاتی که عقل و اراده او را دربند کرده بود آزاد کرد، درد و دوا را در خود پیدا کرد. درد او جهالت و ترسهای بیجا و ضعف نفس و یک سلسله عادات سوء بود و دوایش علم بود و قوّت اراده. موضوع اسلام و جاهلیت، همچنین موضوع رنسانس و تحول جدید دو مثال خوبی است برای دواؤک فیک و داؤک منک.

٧. حدیث معروف کافی در باب «استغناء عن الناس» درباره مرد فقیری که از رسول خدا استمداد کرد و او فرمود:

من سألنا اعطیناه و من استغنی عنا اغناه اللَّه.

اصولًا استغنا از مردم یعنی دوا را از خود جستن.

٨. بیماریهای عمومی و اجتماعی ما عبارت است از میل به انعزال، تقیه و دورویی، نفاق و ظاهرسازی، علاقه به مجهول، علاقه به منفی، علاقه به سکون، تقشر و تحجر، مسمومیتهای روحی و فکری، نارضایتی و بدبینی و ناامیدی و بیعلاقگی.

٩. تحف العقول، حدیث معروف و طویل عبداللَّه بن جندب