هميشه تحت نظر دارد. ازاين رو معقول نيست كه براى رهبرى جامعه و مسوءوليت اجرايىِ عدالت اجتماعى، شرايط را ارائه نكرده‌باشد، زيرا زعامت سياسى از بنيادى ترين نيازهاى جامعه انسانى است و به حكم ضرورت بايستى اسلام در اين بُعد مهم اجتماعى سياسى ، نظر داشته و شرايط لازم و راهكارها را ارائه كرده باشد و گرنه نظامى ناقص و بدون تعيين مسوءول اجرايى، قابل ثبات و دوام نيست.

اكنون با توجه به اين جهات، حكمت الهى اقتضا مى‌كند، همان گونه كه شريعت فرستاده و خيل انبيا را براى نجات بشريت گسيل داشته، امامت و قيادت و جلودارى قافله انسانيت را نيز رهنمون باشد و اين همان قاعده لطف است كه متكلمان درمسأله امامت مطرح ساخته اند، زيرا رهبرىِ درست از ديدگاه وحى، مهمترين عامل موءثر درنگاه داشتن جامعه برجاده حق و حركت برصراط مستقيم است؛ روى همين اصل، دانشمند گرانقدر خواجه نصير الدين طوسى درتجريد الاعتقاد مى‌نويسد:«الامام لطف، فيجب نصبه على اللّه‌ ، تحصيلا للغرض؛ امامت لطف الهى است كه بايد از جانب خداوند معرفى شود تا غرض از تشريع، جامه ءعمل پوشد». امام راحل تمام دلايلى را كه برضرورت امامت اقامه مى‌گردد، عيناً برضرورت تداوم ولايت، درعصر غيبت اقامه مى‌كند و مى‌فرمايد:

«فما هو دليل الامامة، بعينه دليل على لزوم الحكومة بعد غيبة ولى الامر عجل اللّه‌ تعالى فرجه الشريف» . آن دليل لزومِ داشتنِ نظام اسلامى و مسوءوليت اجراىِ عدالتِ اجتماعى است. امام سپس مى‌نويسد: تمامى احكام انتظامىِ اسلام در باره نظام ماى، سياسى،حقوقى و كيفرى همچنان ادامه دارد و مخصوص عصر حضور نبوده است و همين امر موجب مى‌گردد تا ضرورت حكومت و رهبرى امت را برابر ديدگاه شرع ايجاب كند و فرد شايسته مسوءوليتِ تأمينِ مصالحِ امت و تضمين اجراى عدالت را