اول: اشيايى كه از وجود خاص آنها غير از حرام، قصد ديگرى نيست. به عبارت ديگر وجود خاص آنها، كاربردى جز حرام ندارد. آنها عبارتند از: ...و يكى از آنها هياكلى هستند كه براى پرستش ساخته شده‌اند (عبادتى كه بدعت است) مانند صليب و بت. كسب به وسيله اين اشيا حرام است و ظاهراً خلافى هم در مسأله وجود ندارد؛ بلكه مى‌توان گفت كه در ميان علما كسى نيست كه بيع هياكل عبادت را تجويز كند. پس از اجماع، فقراتى از روايت تحف العقول ـكه قبلا گذشت‌ـ نيز بر حرمت تكسب با اين اشيا دلالت دارد....

يكى ديگر از اشيايى كه وجود خاصش كاربردى جز حرام ندارد، انواع گوناگون آلات لهو است كه درآمد به واسطه آنها نيز بدون وجود مخالف ميان فقها، حرام است. ادله‌اى كه در مسأله هياكل عبادت براى حرمت تكسب به آنها آورده شد، در اين جا نيز جريان دارد ... و از آن جا كه مراد از آلات لهو، آلاتى است كه براى لهو ساخته شده، قهراً مسأله متوقف است اولا؛ بر تعيين معناى لهو تا بدانيم آلتى كه مهيا براى لهو شده چيست، ثانياً؛ بر حرمت مطلق لهو،مگر اين كه قدر متيقن از آلات لهو، آلاتى است كه از جنس نى باشد و يا از آلاتى باشد كه باآن ترانه خوانده شود و يا از جنس تار باشد. بعداً در مورد معناى لهو و حكم آن بحث خواهيم كرد.

شيخ در مسأله حرمت لهو، بعد از اقامه ادله‌اى بر اين حكم، مى‌گويد:

موءيد حرمت لهو اين است كه حرمت استفاده از آلات لهو از جهت لهو بودن آن است ،نه از