درمواردى بسيار از اجتهاد اينان امورى شهرت گرفته است كه پايه و اساس ندارد و اصطلاحاتى رواج يافته است كه درستى آن يقينى نيست. اگر بساط بحث و تحقيق را نگستريم، اين گمان بى جا پديد مى‌آيد كه اين امور يا اصطلاحات جامه حقيقت و حجيّت برتن دارند؛ همان طور كه اين گمان را كسانى ـ كه اصول را با نگاهى نارسا برگرفته اند ـ برده اند.

البناء على التقليد... هو الحال بالنسبة إلى كثير من الصلحاء و العلماء الغير المطلعين باصول الفقه اصلا او بحقّه و حقيقته (٥)؛

بسيارى از صالحان و عالمان كه يا اصلا آشناى به اصول نيستند و يا به حقيقت و كنه آن نرسيده اند، تقليد را پيش كشيده‌اند.

وحيد پايبندى به بسيارى از قواعد را ناشى از اُنسى مى‌داند كه در دراز مدت به آنها پديد آمده است و نه ناشى از نگاهى تحقيقى به آنها. وى قواعد زير را به عنوان مثال ياد آور مى‌شود:

امر حقيقت در وجوب است؛ نهى حقيقت در حرمت است؛ جمع كردن از طرح كردن بهتر است؛ اصالة العدم، اصالة البقاء، نهى در عبادت مقتضى فساد است.

وحيد اضافه مى‌كند:

درستى اين قواعد هنوز به طور مطلق يا در برخى از موارد ثابت نشده است. (٦)

سوم؛وحيد به صراحت نپرداختن به مباحث اصولى را به صورت تحقيقى منشأ پيدايى و رواج شبهات دين برانداز و خرافات حقيقت ستيز معرفى مى‌كند:

لابدّ من مزاولة تامّة و مهارة فى هذا العلم و ان من القصور فيه يصدر امثال ما اشرنا اليه ... من المزخرفات الشنيعة و الخرافات الفضيعة، وكذا من عدم المهارة فيه يبرز الشكوك الواهية المخرّبة للدّين و الشبهات الواقعة فى مقابل

(٥) همان،ص١٠٦.
(٦) همان،ص٦٣.