فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ‌ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَ وَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ.

بقره (٢) ٧٩

بَلى‌ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ.

بقره (٢) ٨١

٥٥. نويسندگان نامه اعمال از ملائكه، با كرامت الهى:

وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ.

انفطار (٨٢) ١٠

كِراماً كاتِبِينَ.

انفطار (٨٢) ١١

يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ.

انفطار (٨٢) ١٢

نوشيدنيها---) آشاميدنيها

نوفل بن حارث‌

نوفل بن حارث بن عبدالمطلب، از قبيله قريش، تيره بنى‌هاشم و پسرعموى رسول خدا صلى الله عليه و آله بود. وى در حالى كه در زمره كافران بود در غزوه بدر اسير شد و در غزوه خندق اسلام آورد و در فتح مكّه و غزوه حنين مشاركت داشت. [١] برخى مفسّران مقصود از «اسرى‌» در آيه ٧٠ انفال (٨) را وى و ديگر اسيران غزوه بدر دانسته‌اند كه به آنان اعلام شد در صورت ايمان، خداوند آنان را از مواهبى بهتر از آنچه از ايشان گرفته شده [فديه‌] بهره‌مند خواهد ساخت. [٢]

نوفل بن خويلد

نوفل بن خويلد بن اسد بن عبدالعزّى بن قصىّ از قبيله قريش و از كشته‌شدگان غزوه بدر به دست امام على عليه السلام بود. [٣] بنا بر نقلى آيات ٩٠ تا ٩٣ اسراء (١٧) درباره خواسته‌هاى سران شرك از پيامبر صلى الله عليه و آله از جمله نوفل دانسته شده است كه ايمان خود را مشروط به اجابت خواسته‌هاى نابجاى خود مى‌دانستند. [٤] همچنين آيه ٦ حجر (١٥) درباره شمارى از مشركان از جمله وى دانسته شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله را به ديوانگى متّهم مى‌كردند. [٥]

نوه---) فرزند

نهر

نَهرْ، به سكون هاء، جمع آن «انهار» به معناى محلّ جريان آب روان است، [٦] مجازاً به آب جارى‌

[١] . الاستيعاب، ج ٤، ص ٧٥؛ اسدالغابه، ج ٥، ص ٣٤٧

[٢] . الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج ٨، ص ٣٤؛ تفسير التحريروالتنوير، ج ٦، جزء ١٠، ص ٥٣

[٣] . السيرة النبويّه، ابن‌هشام، ج ١، ص ٢٨٢؛ جمهرةانساب‌العرب، ص ١٢٠

[٤] . الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج ٦، ص ٢٥٣

[٥] . روح‌المعانى، ج ٨، جزء ١٤، ص ١٨؛ البحرالمحيط، ج ٦، ص ٤٦٧

[٦] . مفردات، ص ٨٢٥، «نهر»