... وَ لكِنَّا حُمِّلْنا أَوْزاراً مِنْ زِينَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْناها فَكَذلِكَ أَلْقَى السَّامِرِيُ‌ فَأَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَداً لَهُ خُوارٌ ... قالَ بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُها وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي.

طه (٢٠) ٨٧ و ٨٨ و ٩٦

٦٥. تسويل نفسانى سامرى، عامل سوء استفاده از دين و تعاليم آسمانى براى گمراه ساختن بنى‌اسرائيل و ترويج گوساله‌پرستى در بين آنان:

قالَ فَما خَطْبُكَ يا سامِرِيُ‌ قالَ بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُها وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي‌ [٢].

طه (٢٠) ٩٥ و ٩٦

٦٦. اقرار سامرى به فريفته شدن از تسويلات نفس خود، در ساخت گوساله زرّين:

قالَ فَما خَطْبُكَ يا سامِرِيُ‌ قالَ بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُها وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي.

طه (٢٠) ٩٥ و ٩٦

٦٧. منشأ توطئه برادران يوسف عليه آن حضرت، تسويل و جلوه‌پردازيهاى نفسانى برادران، از نظر يعقوب عليه السلام:

وَ جاؤُ عَلى‌ قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ قالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً ....

يوسف (١٢) ١٨

١٥. تسويه‌

٦٨. نفس، پديده‌اى تسويه شده:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها.

شمس (٩١) ٧

٦٩. تعادل و تسويه توانمنديهاى نفس انسان، وصفى شگفت و نشانه عظمت خداوند:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها.

شمس (٩١) ٧

٧٠. تعادل و تسويه قوا در ساختار نفس انسان، آماده‌كننده آن براى آگاهى فطرى به پليديها و شناخت راه گريز از آنها:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها.

شمس (٩١) ٧ و ٨

٧١. سوگند خداوند به آفرينش متعادل و تسويه نفس انسان:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها.

شمس (٩١) ٧

٧٢. خداوند، تسويه‌كننده نفس:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها.

شمس (٩١) ٧

١٦. رضايت‌

٧٣. رضايت و خشنودى از خداوند، يكى از احوال نفس انسان:

يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً ....

فجر (٨٩) ٢٧ و ٢٨

[١] . تسويل به معناى نيكو نشان دادن چيزى كه نيكو نيست. (مجمع البيان، ج ٥- ٦، ص ٣٢٩)

[٢] . «نبذ» در «نبذتها» ممكن است در معناى حقيقى آن يعنى‌دور افكندن آثار رسالت به كار رفته باشد و نيز ممكن است مجاز و به معناى سوء استفاده از تعاليم رسولان الهى باشد. بر اساس معناى دوم، سامرى اعتراف مى‌كند كه با استفاده نابجا از آموخته‌هاى خويش آن را ضايع ساخته و نابود كرده است‌