يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ‌ قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِيلًا أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا. [٨]

مزمّل (٧٣) ١-/ ٤

٣٠٣. سقوط قرائت از مأمومين در نماز جماعت:

وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‌ [٩].

اعراف (٧) ٢٠٤

٣٠٤. لزوم اعتدال در صدا، هنگام قرائت نماز:

... وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا.

اسراء (١٧) ١١٠

[١] . مراد از «تقلّبك فى السّاجدين»، «مصلّين» است (مجمع البيان، ج ٧- ٨، ص ٣٢٢) و مى‌شود از چنين تعبيرى وجوب سجده را در نماز فهميد

[٢] . امر به سجود، مفيد وجوب آنها است. (كنزالعرفان، ج ١، ص ١٢٤ و ١٢٦)

[٣] . بنا بر قولى، مقصود از «المساجد» اعضاى هفت‌گانه‌انسان است كه به وسيله آنها سجده مى‌شود و اين قول به واسطه سخن پيامبر صلى الله عليه و آله تأييد مى‌گردد، فرمود: مأمور شدم با هفت عضو سجده كنم. (زبدةالبيان، ص ١٢٦)

[٤] . روايت شده: هنگامى كه آيه ياد شده نازل شد، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آن را در سجده قرار دهيد. (تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٥٥٤، ح ٩)

[٥] . ظاهر «صلّوا» دالّ بر وجوب است و احتمال دارد مقصود از اين وجوب [صلوات‌] همان صلواتى باشد كه جزء تشهد است. (زبدة البيان، ص ١٣١)

[٦] . «قرآن الفجر» مفعول «اقم» و عطف به «الصّلاة» است، لذا همان‌گونه كه نماز، متعلّق امر و واجب است، قرائت هم متعلّق همان امر و واجب است و مؤيّد اين برداشت، سخن بعضى از مفسّران است كه گفته‌اند: «قرآن الفجر» دلالت دارد بر اينكه نماز، جز با قرائت محقّق نمى‌شود، زيرا در آن امر شده كه اقامه نماز همراه با قرائت باشد و حتّى به نماز «صبح» قرائت اطلاق شده است. (مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٦٧٠)

[٧] . از آيه ياد شده بر وجوب قرائت استدلال شده است. (زبدةالبيان، ص ١٢٥)

[٨] . ذكر ترتيل قرآن پس از دستور اداى نماز شب مفيد معناى ياد شده است‌

[٩] . گفته شده: مقصود از آيه مزبور قرائت در نماز جماعت است. (زبدةالبيان، ص ١٨٦)