وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى‌ فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ‌ وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِي‌ءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ.

زمر (٣٩) ٦٨ و ٦٩

وَ جاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذلِكَ ما كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ ذلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ وَ جاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ وَ شَهِيدٌ.

ق (٥٠) ١٩-/ ٢١

فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ واحِدَةٌ وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ.

حاقّه (٦٩) ١٣-/ ١٥

فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ فَذلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ عَلَى الْكافِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ [١].

مدّثر (٧٤) ٨-/ ١٠

إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً.

نبأ (٧٨) ١٧ و ١٨

فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ‌ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ‌ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ‌ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ. [٢]

عبس (٨٠) ٣٣-/ ٣٨

٣. آوردن نامه اعمال‌

٣. آورده شدن نامه اعمال در صحنه قيامت، از پيامدهاى نفخ صور دوم:

زمر (٣٩) ٦٨ و ٦٩

٤. اجتماع انسانها

٤. اجتماع و گرد آوردن همه انسانها در صحنه قيامت به فرمان خداوند، از پيامدهاى نفخ صور:

... وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَجَمَعْناهُمْ جَمْعاً.

كهف (١٨) ٩٩

٥. احياى انسانها

٥. زنده شدن همه انسانها و حاضر شدن آنان در قيامت، پس از نفخ صور دوم:

لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ هذا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ‌ [٤].

انبياء (٢١) ١٠٣

[١] . مقصود از «فاذا نقر فى الناقور» روز نفخ صور است. (جامع البيان، ج ١٤، جزء ٢٩، ص ١٨٩) بعيد نيست كه مراد از «يومئذ» روزى باشد كه [مردم‌] براى حسابرسى، پاداش و كيفر به سوى خداوند بازگشت كنند، (الميزان، ج ٢٠، ص ٨٥) و اين همان قيامت و پيامد نفخ صور خواهد بود

[٢] . مراد از «صاخّة» نفخ صور است (الميزان، ج ٢٠، ص ٢١٠) و بنابر قولى مقصود از آن نفخ صور دوم است كه مردم در آن هنگام زنده مى‌شوند. (التبيان، ج ١٠، ص ٢٧٧)

[٣] . «الكتاب» كتابى است كه اعمال انسانها در آن نوشته‌شده است، بنابراين منظور از آن همان نامه اعمال است. (التبيان، ج ٩، ص ٤٧؛ الكشاف، ج ٤، ص ١٤٥)

[٤] . از پيامبر صلى الله عليه و آله از معناى «فزع اكبر» پرسيدند. آن حضرت فرمود: يك صيحه بر مردم زده مى‌شود كه مرده‌اى نمى‌ماند مگر آنكه زنده مى‌شود و زنده‌اى نمى‌ماند مگر آنكه مى‌ميرد، جز آنچه را خدا بخواهد، سپس صيحه‌اى ديگر بر آنان زده مى‌شود. آنان‌كه مرده‌اند زنده مى‌شوند و همگى به صف كشيده خواهند شد. (تفسير نورالثقلين، ج ٣، ص ٤٦١، ح ١٨٠)