قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ الصَّابِرِينَ وَ الصَّادِقِينَ وَ الْقانِتِينَ وَ الْمُنْفِقِينَ وَ الْمُسْتَغْفِرِينَ بِالْأَسْحارِ [١].

آل‌عمران (٣) ١٥ و ١٧

٥. انتظار

١٠٦. انتظار كشيدن براى درك نماز در وقت خود، امرى مهم و شايسته:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا [٢] ... وَ رابِطُوا ...

آل‌عمران (٣) ٢٠٠

٦. بالا بردن دستها

١٠٧. بالا بردن دستها تا گلوگاه به هنگام گفتن تكبيرات نماز، امرى پسنديده:

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَ انْحَرْ إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ [٣].

كوثر (١٠٨) ٢ و ٣

٧. پرهيز از عبث‌

١٠٨. ضرورت اجتناب از عبث و توجّه به اطراف، در نماز:

حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‌ وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ‌ [٤].

بقره (٢) ٢٣٨

٨. پرهيز از كسالت‌

١٠٩. لزوم اقامه نماز با حالت نشاط و اجتناب از اداى آن در حالت كسالت و خواب‌آلودگى:

... لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى‌ [٥] ...

نساء (٤) ٤٣

... وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى‌ ....

نساء (٤) ١٤٢

... وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى‌ ....

توبه (٩) ٥٤

فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ‌ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌ [٦].

ماعون (١٠٧) ٤ و ٥

٩. تسبيح---) همين مدخل، تسبيح در نماز

١٠. تعقيب---) همين مدخل، آداب نماز، دعا

١١. تقارن نمازگزاران‌

١١٠. تقارن و هماهنگى نمازگزاران در افعال نماز جماعت، از آداب آن:

وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ. [٧]

بقره (٢) ٤٣

١٢. تلاوت آيات‌

١١١. تلاوت آيات خدا در نماز، از آداب نماز:

لَيْسُوا سَواءً مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ أُمَّةٌ قائِمَةٌ يَتْلُونَ‌

[١] . براساس روايتى از امام صادق عليه السلام، منظور از آيه، استغفار نمازگزاران در وقت سحر است. (مجمع البيان، ج ١- ٢، ص ٧١٤؛ تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٣٢١، ح ٦٠)

[٢] . بنابر قول بعضى مفسران و روايتى از على عليه السلام منظور از «رابطوا» انتظار كشيدن براى وقت نماز است. (التبيان، ج ٣، ص ٩٥؛ البرهان، ج ١، ص ٧٣٢، ح ٩)

[٣] . براساس بعضى روايات، مقصود از «وانحر» بالا بردن‌دستها تا گلوگاه، هنگام گفتن تكبيرات نماز است. (تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٦٨٣، ح ١٧- ٢٠ و ٢٢)

[٤] . گفته شده: «قنوت» به معناى خشوع است و لازمه آن ترك عبث و التفات به اطراف در نماز است. (التبيان، ج ٢، ص ٢٧٦)

[٥] . در حديث، «سكارى» به حالت كسلى و چرت آلودبودن معنا شده است. (تفسيرنورالثقلين، ج ١، ص ٤٨٣، ح ٢٦١)

[٦] . در روايتى «ساهون» به معناى سستى و بى حالى در نماز تفسير شده است. (البرهان، ج ٥، ص ٧٦٩، ح ٨)

[٧] . استفاده از واژه «مع» مى‌تواند اشاره به نكته ياد شده داشته باشد