مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٢ - ١ قرآن «ذكر» و پيامبر «تذكّر دهنده» است

اعماق جان انسان شناخته شده است دو باره براى بشر بشناساند. روح عدالت خواهى و تقوا را كه در درون جان انسان است به خاطر او بياورند.

حضرت على عليه السلام در خطبه اوّل نهج البلاغه اين و ظيفه انبياء را بسيار زيبا توضيح داده است. آن حضرت در پاسخ اين سؤال كه چرا خداوند پيامبران را برانگيخت؟

مى‌فرمايد:

«لِيَسْتأْدُوهُمْ ميثاقَ فِطْرَتِه‌، وَ يُذَكِّروُهُمْ مَنْسِىَّ نِعْمَتِهِ وَ يَحْتَجُّوا عَلَيْهِمْ بِالتَّبْليغِ، وَ يُثيرُوا لَهُمْ دَفائِنَ الْعُقُولِ ...»

- بعثت پيامبران اهداف مختلفى دارد. از جمله:

١- پيمان فطرت را از مردم بخواهند تا ادا كنند. از اين جمله معلوم مى‌شود كه خداوند در درون جان انسان پيمانى را با بندگانش بسته است كه انسان موظّف است آن را ادا كند. و شايد پيمان‌ «الست» كه در آيه ١٧٢ سوره اعراف به آن اشاره شده است، همين پيمان فطرت باشد.

٢- نعمت‌هاى فراموش شده را به ياد انسان آورند. اين هم نوعى تذكّر و ياد آورى است كه انسان اگر اعماق وجودش را بكاود، اين نعمت‌ها را در درون جان خود مى‌يابد، ولى آنها را فراموش نموده است؛ زيرا غرق در مادّيات شده و خاصيّت عالم مادّه غفلت است. آرى! دنيا غافل كننده است.

٣- از طريق استدلالات عقلى (علاوه برمسائل فطرى) بر آنها اتمام حجّت كنند و تعليمات آسمانى و فرمان‌هاى الهى را به بشر برسانند.

٤- چهارمين هدف از بعثت پيامبران اين است كه زمينه‌ها و گوهرهاى درون فطرت و عقل انسان‌ها را كشف و استخراج كنند.

پيامبران همانند باغبانانى هستند كه دانه‌ها را خلق نمى‌كنند، بلكه آنها را در زمين آماده قلب و جان انسان پرورش مى‌دهند تا بخوبى برويند و رشد كنند. انبياء «مذكّر» هستند، يعنى معلومات درون جان انسان را به او ياد آورى مى‌كنند. اين مطلب را شاعر چه زيبا به شعر در آورده است: