١- ابوالقاسم حسكانى در كتاب «شواهد التّنزيل»، كه شأن نزول آيات قرآن مجيد را جمع آورى نموده است، در ذيل آيه فوق از وجود مقدّس حضرت على عليه السلام نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمودند:

«أَنَا ذاكَ الرَّجُلُ السَّلَمُ لِرَسُولِ اللَّهِ»

- آن مرد موحّدى كه در مقابل يك مولى تسليم است و از روى آوردن به موالى متعدّد پرهيز مى‌كند، من هستم، من تسليم پيشگاه رسول خداوند هستم.- و اين، تنها يك ادّعا نيست؛ بلكه تاريخ زندگى على عليه السلام اين فرمايش حضرت را تأييد مى‌كند، او سراپا عاشق پيامبر و گوش به فرمان او، و هنگام خطرات، حافظ جان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود.

٢- عيّاشى، مفسرّ عاليقدر شيعه در كتاب خود در تفسير آيه مثل، مى‌گويد: «الرَّجُلُ السَّلَمُ لِلرَّجُلِ حَقّاً عَلِىٌّ وَ شَيعَتُهُ»- طبق اين روايت على و شيعيانش مصداق بارز آن مرد تسليم در پيشگاه حقّند. على تمام عشقش پيامبر بود، شيعه نيز تمام عشقش على است؛ على از زندگى پيامبر الهام مى‌گرفت، شيعه نيز از زندگى على عليه السلام الهام مى‌گيرد؛ على پا جاى پاى رسول خدا مى‌گذاشت، شيعه پا جاى پاى علىّ مرتضى‌ مى‌نهد.

براى تكميل بحث تنها به دو نمونه از فداكارى‌ها و جانبازى‌هاى على عليه السلام نسبت به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بسنده مى‌كنيم:

الف: در آيه ٢٠٧ سوره بقره آمده است:

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَئُوفٌ بِالْعِبادِ

بعضى از مردم (با ايمان و فداكار، همچون على عليه السلام در «ليلة المبيت» با خفتن در جايگاه پيغمبر صلى الله عليه و آله) جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى‌فروشند؛ و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.

علّامه امينى‌- رحمة اللَّه عليه- كه از جمله شيعيان عاشق اميرالمؤمنين بود، در جلد دوم كتاب ارزشمند الغدير، در ذيل آيه فوق، حدود ده منبع معروف اهل سنّت را نقل مى‌كند كه همه آنها اعتراف كرده‌اند كه آيه فوق در شأن حضرت على عليه السلام نازل شده‌