مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥ - تفاوت اين آيه و آيه ٢٤ سوره يونس

آن نهايت استفاده را ببر!

يكى از دانشمندان، روح انسان‌ها را به غوّاصانى تشبيه مى‌كند كه براى يافتن جواهرات و لؤلؤ و مرجان‌ها ناچارند كه به اعماق درياها فرو روند و اين امر ممكن نيست مگر اين كه وزنه سنگينى را به پايشان ببندند و به اعماق درياها فرو روند و پس از يافتن جواهرات و لؤلؤ و مرجان‌ها، آن وزنه‌ها را از پايشان جدا نمايند تا بتوانند دو باره به سطح آب بازگردند. انسان نيز در اين عالم مانند همان غوّاصان درياست كه به دنبال جواهرات معنوى كه همانا كسب مقامات انسانى و كمالات اخلاقى و طاعت و بندگى در برابر يكتاى بى همتاست، در درياى موّاج هستى غوطه ورند تا ايّامى را در بند و اسارت تن خاكى و زخارف دنيوى سپرى نمايند؛ امّا در اين مسير، آن انسانى موفّق و پيروز خواهد بود كه هم صيد خوبى كرده باشد و هم به آسانى خويشتن خويش را از قيد و بند تن خاكى رها نموده و به سوى سراى باقى آزادانه پر و بال گشايد.

تفاوت اين آيه و آيه ٢٤ سوره يونس‌

در آيه ٢٤ سوره يونس- كه پيرامون آن در جلد اوّل اين كتاب مفصّلًا بحث شد [١]- مى‌خوانيم:

انَّما مَثَلُ الحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ انْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الارْضِ مِمَّايَأْكُلُ النَّاسُ وَ الانْعامُ حَتّى‌ اذا أخَذَتِ الارْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ اهْلُها أنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا اوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأنْ لَمْ تَغْنَ بِالْامْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَومٍ يَتَفَكَّرُونَ‌

مَثَل زندگى دنيا، همانند آبى است كه از آسمان نازل كرده‌ايم كه (از ثمرات آن، رويش) گياهان (گوناگون) زمين است كه مردم و چهارپايان از آن مى‌خورند؛ تا

[١] مثالهاى زيباى قرآن، جلد اوّل، صفحه ٢٤١ به بعد.