مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠ - شرح و تفسير

چند آيه قبل مورد بررسى قرار گيرد.

آيات قبل از آيه مثل، در باره انتقادات و ايرادهاى واهى كفّار نسبت به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است كه در ادامه به آن اشاره مى‌شود:

«وَ اذا رَأَوْكَ انْ يَتَّخِذُونَكَ الّا هُزُواً؛

اى پيامبر! هنگامى كه اين كفّار و مشركين تو را مى‌بينند، تو را به باد استهزاء مى‌گيرند.»

يكى از عكس العمل‌هاى مستكبران و هوى‌ پرستان در مقابل پيامبران و رسولان، استهزاء و تمسخر پيام‌آوران وحى الهى بوده، كه اين مطلب با نسبت‌هاى گوناگونى همراه بوده است؛ مثلًا فرعون مستكبر كه لاف خدايى مى‌زد و «انَا رَبُّكُمُ الْاعْلى‌ [١]» مى‌گفت، در مقام استهزاء حضرت موسى عليه السلام مى‌گويد: «انَّ رَسُولَكُمُ الَّذى ارْسِلَ الَيْكُمْ لَمجْنُونٌ‌ [٢]؛ پيامبرى كه به سوى شما فرستاده شده، مسلّماً ديوانه است!»

«أَهذَا الَّذى‌ بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا»

- استهزاء و تمسخرّ كفّار اين بود كه مى‌گفتند: «آيا اين (حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله)، همان كسى است كه خداوند او را به عنوان پيامبر صلى الله عليه و آله برانگيخته است؟!» يعنى او اگر رسول خداست، پس چرا مثل بقّيه انسان‌ها، غذا مى‌خورد، راه مى‌رود، سخن مى‌گويد، لباس مى‌پوشد و خلاصه تفاوتى با بقيهّ مردم ندارد؛

«ما لِهذا الرَّسُولُ يَأكُلُ الطَّعامَ وَ يمْشى فِى الْاسْواقِ‌ [٣]»

در حالى كه رسول خدا بايد از جنس فرشتگان باشد.

بطلان اين سخن روشن است و حق اين است كه رسول خدا بايد از جنس همان قوم و جمعيّت باشد [٤] تا بتواند در دهاى آنها را بفهمد، مشكلات آنان را احساس كند و در نتيجه، درمان مناسبى براى آن بيابد؛ در حالى كه اگر از فرشتگان باشد، دردها و

[١] سوره نازعات، آيه ٢٤.

[٢] اين اتّهام اختصاص به برخى از پيامبران ندارد؛ بلكه طبق آيه ٥٢، سوره ذاريات، اتّهام جنون و سحر به تمام پيامبران نسبت داده شده است!

[٣] سوره فرقان، آيه ٧.

[٤] به همين جهت خداوند متعال در آيه ١٦٤، سوره آل عمران، بشر بودن رسول خدا صلى الله عليه و آله را يكى از منّت‌هاى الهى بر بشر مى‌داند.