مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩ - على عليه السلام مصداق كامل آيه مثل

اين نوجوان پر جرأت، سرافكنده شده بودند، گفتند: او جوانى است ساده لوح كه فريب محمد صلى الله عليه و آله را خورده است! على وقتى اين جمله را شنيد، كه هم توهين به معشوقش بود و هم جسارت و توهين به خودش؛ جملات بسيار زيبايى فرمود كه هيچ كس نمى‌تواند چنين جملاتى در حقّ خودش بگويد! على جوان فرمود:

«اللَّهُ قَدْ اعْطانى مِنَ الْعَقْلِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى جَمِيعِ حُمَقاءِ الدُّنْيا وَ مَجانِيِنها لَصارُوا بِهِ عُقَلاءَ وَ مِنَ الْقُوَّةِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى جَمِيعِ ضُعَفاءِ الدُّنْيا لَصارُوا بِهِ اقْوياءَ، وَ مِنَ الشُّجاعَةِ ما لَوْ قُسِّمَ عَلى جَمِيعِ جُبَناءِ الدُّنْيا لَصارُوا بِهِ شَجْعاناً [١]؛

(شما مرا ساده لوح مى‌خوانيد، نه چنين نيست، زيرا) خداوند عالم به من آن قدر عقل داده كه اگر آن را بين تمام ديوانه‌ها و نادان‌هاى عالم تقسيم كنند، همگى عاقل مى‌شوند و آن قدر به من قّوت و قدرت داده است كه اگر آن را بين تمام ناتوانان جهان تقسيم كنند، همه توانا مى‌گردند و آنقدر شجاعت و دلاورى داده است كه اگر بين تمام ترسوهاى عالم تقسيم شود، همگى شجاع مى‌شوند.» شما على را نشناخته‌ايد وگرنه اين گونه سخن نمى‌گوئيد؛ سپس آنان با سر افكندگى بيشتر و نااميدى از دست يافتن به پيامبر صلى الله عليه و آله از خانه آن حضرت بيرون رفتند.

شاعر شيرين زبان چه خوب در وصف محبّت و دوستى على گفته است: