مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩ - ٢ هدف از آفرينش

همان گونه كه فريب ظاهر پرجاذبه آن را نمى‌خورد و به ماهيّت توخالى آن نيز مى‌انديشد. [١]

٢ هدف از آفرينش‌

آيا كشاورز بدون هدف دانه مى‌افشاند! آيا كشاورز بدون انگيزه دست به تربيت گل و گياه و درختان مى‌زند! اگر كشاورز هدفى ندارد، چرا به جاى گل خار و به جاى گياهان مفيد علف‌هاى هرزه نمى‌كارد!

بدون شك كشاورز هدفى دارد؛ پس چگونه ممكن است، خداوند حكيم كه از هر عاقلى عاقلتر و از هرعالمى داناترست، انسان و جهان را بدون هدف آفريده باشد! آيا امكان دارد انسان را خلق كرده باشد و تمام موجودات جهان را نيز به خاطر خدمت به انسان آفريده باشد تا اين انسان زندگى را فقط به لهو و لعب و زينت و تفاخر و فزون‌طلبى بگذارند و پس از چند صباحى به جهان آخرت برود!

اى انسان! باغبان عالم هستى تو را براى هدف مهم‌ترى آفريده است، زندگانى جاويدان تو پس از اين دنياست. اين دنيا همانند عالم جنين است كه مرگ تو توّلد توست.

«وَانَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِىَ اْلحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ‌ [٢]»-

براى آن زندگى جاويد سعى و تلاش كن و خود را در گرداب‌هاى لهو ولعب و تفاخر و زينت و فزون‌طلبى گرفتار و غرق نكن!