مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤١ - ١ قرآن «ذكر» و پيامبر «تذكّر دهنده» است

دوباره مى‌پرسيم:

چرا اينها از تذكّرات پيام آوران الهى فرار مى‌كردند؟

چرا دشمن نجات و هدايت و سعادت خويش بودند؟

جواب همه اين سؤالات چهار جمله است:

«لجاجت»، «حماقت»

، «تعصّب بيجا» و «جهالت».

آرى! اين امور است كه مانع شنيدن سخن حق و باعث فرار انسان از حق مى‌شود.

خداوندا! به ماتوفيق ترك اين رذائل چهار گانه را عنايت فرما تا بتوانيم نداى حق را با دل و جان پذيرا باشيم!

پيامهاى آيه‌

١ قرآن «ذكر» و پيامبر «تذكّر دهنده» است‌

سؤال: چرا از قرآن به «ذكر» و «تذكرة» و از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به «مذكّر» تعبير شده است؟ چه رازى در اين تعابير است؟

پاسخ: دو نكته بسيار مهم، كه سر چشمه معارف بلندى است، در اين تعبيرات به چشم مى‌خورد:

١- از آيه مورد بحث و برخى ديگر از آيات و روايات مى‌توان استفاده كرد كه وظيفه پيامبران‌

«يادآورى»

است؛ يعنى در ذات و فطرت پاك بشر، روح ايمان و حقيقت تعليمات انبياء به مقتضاى‌

«فِطْرَةَاللَّهِ الَّتى فَطَرَالنَّاسَ عَلَيْها [١]»

وجود دارد؛ نه تنها اصول دين، بلكه فروع دين نيز در اعماق فطرت بشر ريشه دارد.

بنابراين، كار انبياء و اولياء يادآورى مسائل فطرى است، تا فطرت فراموش شده هر انسان را بيدار نموده و توحيد و يكتا پرستى و معاد و جهان پس از مرگ را كه در

[١] سوره روم، آيه ٣٠.