مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٤ - روشهاى مبارزه با بت پرستى

بت مى‌شد. و يا اين كه برخى معتقد بودند، خداى ناديده بقدرى مقامش والاست كه از دسترس فكر بشر بيرون است و امكان ندارد كه انديشه بشر به مقام والاى او برسد و چنين خدايى فايده‌اى (نعوذ باللّه) براى ما ندارد؛ پس برخى از مخلوقات او را كه در دسترس ماهستند، به خاطر خداوند مى‌پرستيم. شبيه اين نوع تفكرّ را در تفكرّات برخى از فِرقَ منحرف صوفيّه مى‌بينيم؛ مُرشِد صوفيّه به مريدان خود مى‌گويد: در نماز وقتى كه به ذكر «ايَّاكَ نَعْبُدُ وَايَّاكَ نَسْتَعين» مى‌رسيد، با توجّه به اين كه نمى‌توانيد تصويرى از خداوند داشته باشيد، تصوير «شيخ و پير» را در ذهن بگذرانيد! و اين، نقطه آغاز انحراف مردم به سوى شرك است.

به هر حال، همان گونه كه گذشت، انبياء و پيامبران دامنه دارترين و طولانى‌ترين مبارزات را با بت پرستى و بت پرستان داشته‌اند؛ زيرا بايد با شرك و بت پرستى كه بلاى بزرگ انسانيّت در گذشته و حال است مبارزه شود.

روش‌هاى مبارزه با بت پرستى‌

سؤال: لزوم مبارزه با بت پرستى و شرك، امرى بديهى و روشن است؛ ولى روش آن چگونه بايد باشد؟ پيامبران و اولياء اللّه با چه روش‌هايى به مبارزه با بت‌پرستى و بت پرستان مى‌رفتند؟ چگونه با اين انحراف خطر ناك، بزرگ و پيچيده برخورد مى‌كردند؟

پاسخ: طبق آنچه از قرآن مجيد استفاده مى‌شود، انبياء و پيامبران با روش‌هاى مختلفى به مبارزه با شرك و بت پرستى مى‌پرداختند كه به چند نمونه آن اشاره مى‌شود:

١- شناساندن خالق اصلى جهان هستى به مردم، مخصوصاً بت پرستان.

قرآن مجيد در آيه ٦١ سوره عنكبوت با طرح يك پرسش و پاسخ به اين مطلب اشاره دارد: