مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣١ - ٢ هدف از بلاها و عذابها

مى‌گيرد؛ زيرا گاه آهِ مظلومان و نيازمندان و مساكين تبديل به طوفانى مى‌شود و سراسر جامعه را فرا مى‌گيرد.

بنابراين بايد خود را از اين صفت زشت پاك كنيم و قسمتى از اموالمان را- در حدّ وُسع و امكانات- در اختيار نيازمندان و محرومان جامعه قرار دهيم و در اين امور به پيشوايان بزرگوارمان، امامان معصوم عليهم السلام اقتدا كنيم.

در حالات امام صادق عليه السلام آمده است كه آن حضرت باغى داشتند، كه هنگام رسيدن ميوه‌ها، دستور مى‌داد كه از چهار طرف باغ، ديوارها را سوراخ كنند تا فقرا و نيازمندان براحتى از ميوه‌هاى آن باغ استفاده كنند. ظاهراً علّت اين عمل امام آن بود كه گرچه باغ در داشته، ولى كسانى كه از قسمتى از باغ عبور مى‌كردند كه در باغ آنجا نبود، لازم نباشد دور بزنند و از در باغ وارد شوند؛ بلكه از همان قسمت، جايى كه ديوار خراب شده بود، وارد شوند و از ميوه‌ها استفاده كنند. [١]

٢ هدف از بلاها و عذابها

بلاها، عذاب‌ها، گرفتارى‌ها، بيمارى‌ها، مشكلات اجتماعى و فردى، گرانى‌ها، تورّم و مانند آن، هميشه به منظور مجازات نيست؛ بلكه گاهى همانند شوكى كه طبيب براى به هوش آوردن مريض خود بر او وارد مى‌كند، براى بيدارى و تربيت انسان‌هاى غافل است.

عذابى كه بر «اصحاب الجنّه» وارد شد- طبق نظريّه كسانى كه معتقدند سرانجام آنها توبه كردند- به همين منظور بود و بدين جهت آنها از كرده خود پشيمان شدند و به درگاه الهى باز گشتند و توبه كردند و خداوند هم توبه آنها را پذيرفت و باغى بهتر از آنچه داشتند به آنها عنايت كرد تا همانند پدرشان به كمك نيازمندان و فقرا بشتابند.

[١] وسائل الشّيعه، جلد ٦، ابواب زكات الغلات، باب ١٨، حديث ٢.