مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٢ - ١ چرا اعمال كافران؟

پس نورِ معنويّت و علم و آگاهى و ايمان را بايد از آن منبع نورانى گرفت.

خلاصه اين كه، اعمال كفّار مثل چنين شخصى است كه در قعر چنان دريايى تاريك و ظلمانى به سر مى‌برد كه ظلمتها پشت سرهم و روى همديگر است به گونه‌اى كه دست خود را نمى‌بيند، بر خلاف مؤمنان كه نور ايمان آنها «نُورٌ عَلى‌ نُورٍ» است و نه تنها خود از آن بهره مى‌برند كه چراغى فراسوى ديگران نيز مى‌باشند.

پيام‌هاى آيه‌

١ چرا اعمال كافران؟

سؤال: مهمترين عامل شخصيّتى انسان عقيده و ايمان اوست، چرا در اين آيه شريفه اعمال كفّار را چنين تشبيه نموده است، آيا عقايد و گفتار آنها ظلمانى نيست؟

پاسخ: عمل ترجمان عقيده و طرز تفكّر انسان است و به طور كلّى، آنچه حقيقت و ماهيّت يك انسان را روشن مى‌كند و براى مدّت طولانى نفاق و دوريى در آن امكان ندارد، عمل است؛ ولى چه بسا افراد مى‌توانند عقايد فاسد خود را پنهان دارند و به دروغ در مقام سخن خود را انسان شايسته‌اى نشان دهند. ايمان قوى آن است كه اثرش در عمل ظاهر شود و در تعريف ايمان آمده است كه:

«الإِيمانُ عَقْدٌ بِالْقَلْبِ وَ لَفْظٌ بِاللِّسانِ وَ عَمَلٌ بِالْجَوارِحِ‌ [١]؛

ايمان پيمانى قلبى است و تلفّظ زبانى و عمل با اعضا و جوارح.»

بنابراين، گرچه عقيده و ايمان مهمترين عامل سازنده شخصيّت فرد است ولى نمود اين عقيده در گفتار و عمل است و امكان نفاق در گفتار زياد است، پس عمل شخص معرّف ماهيّت اوست و در آيه شريفه هم روى اعمال كفّار تكيه شده است؛ هر چند اعتقاد و سخنان آنان نيز ظلمانى است.

[١] ميزان الحكمه، حديث شماره ١٢٦٣.