مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٩ - شرح و تفسير

نشده كه همانند فرزندانتان پيامبر آخرالزّمان را مى‌شناسيد؟! [١] مگر شما به عشق زيارت پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله از خانه و كاشانه خود به سوى سر زمين حجاز كوچ نكرده‌ايد و در مدينه در انتظار ظهور اسلام و سپس تشرّف به آن نيستيد؟! پس چه شد كه على رغم همه اين مسائل به بشارت‌هاى تورات پشت پازديد و اسلام را نپذيرفتيد؛ بلكه با آن به جنگ بر خواستيد!

مثل شما عالمان بى عمل، مثل دراز گوشى است كه هيچ بهره‌اى از بار كتاب خود نمى‌برد و تنها سنگينى آن را بر دوش خود احساس مى‌نمايد.

«بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذينَ كَذَّبُوا بِاياتِ‌اللَّهِ»

- مثال عالمان بى عمل كه آيات الهى را تكذيب كنند مسلّماً مثال بدى است.

چگونه اين يهوديان لجوج و عنود به‌

«حمار حامل اسفار»

تشبيه نشوند درحالى كه نه تنها با عمل كه با زبان نيز آيات الهى را انكار كردند! اين موضع‌گيرى زشت يهوديان لجوج مخصوص يهوديان صدر اسلام نبوده است؛ بلكه طبق آيه شريفه ٨٧ سوره بقره آنها هر زمان پيامبرى برخلاف هواى نفسشان مى‌آمد، در برابر او تكبّر مى‌كردند.

گروهى را تكذيب مى‌نمودند و گروهى را به قتل مى‌رساندند!

«وَاللَّهُ لايَهْدِى الْقَوْمَ‌الظَّالِمينَ»

- درست است كه هدايت كار خداست و همه هدايت‌ها از ذات بى همتاى او سرچشمه مى‌گيرد؛ امّا قابليّت انسان‌ها نيز شرط است.

خداوند تنها كسانى را كه زمينه هدايت دارند، هدايت مى‌كند و هدايتش شامل كسانى كه با لجاجت و عناد بر خويشتن ظلم و ستم مى‌كنند، نمى‌شود.

پيام‌هاى آيه‌

١ «حُمِّلُوا ... ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوا» ضرب المثلى عام و فراگير!

معناى اين جمله- همان گونه كه گذشت- اين است كه خداوند به يهود، بدون‌

[١] سوره بقره، آيه ١٤٦- و سوره انعام، آيه ٢٠.