مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥ - رابطه «تسبيح» و «توبه»

پايانى ندارد و برخى از آنها با جسارت تمام مقدسّات را نشانه گرفته‌اند كه قلم از ذكر نمونه‌هاى آن شرم مى‌كند. [١]

از سويى، توطئه‌هاى دشمن روز به روز گسترده‌تر، پيچيده‌تر و خطرناك‌تر مى‌شود و بدتر از همه، اختلافات و درگيرى‌هاى لفظى گروه‌ها و احزاب سياسى، مشكلات مردم را به فراموش سپرده است و ...

آيا اين بلاها نبايد مارا وادار به بازگشت به سوى خداوند كند؟ آيا اين مشكلات و گرفتارى‌ها نبايد مارا به سمت تسبيح و تنزيه پروردگار و سپس توبه و انابه به درگاه پرفيض و رحمت بى انتهايش سوق دهد؟

پروردگارا! بلاها و عذاب‌هايى كه خود موجب آن هستيم را مايه بيدارى ما قرار ده.

بار الها! راه توبه و انابه و بازگشت به سوى خودت را به مانشان ده و توفيق توبه را به ما ارزانى فرما.

[١] قسمتى از اين هجمه‌ها در نامه اعتراضيّه‌اى كه جمعى از فضلا و مدرّسين حوزه علميّه قم به وزارت ارشاد نوشته‌اند در شماره ٣٥٦١ روزنامه وزين قدس، به تاريخ ١٧/ ٢/ ١٣٧٩ درج شده است. وقسمتى ديگر از آن، در مقاله‌اى تحت عنوان «كاملًا پهلو به پهلو» در كيهان روز ١٨/ ٤/ ٧٩ به چاپ رسيده است. كتاب «آزادى يا توطئه!» نيز بطور جامع و مفصّل كارنامه مطبوعات شبهه افكن را به نقد كشيده است. پروردگارا! ما از اين گونه سخنان و تفكّرات بيزارى مى‌جوئيم، جامعه مارا از اثرات آن حفظ فرما!