مى‌سازد كه در اين حال نه تنها زندگى را بر انسان‌ها تنگ مى‌كند كه حيات ساير جانداران را نيز به خطر مى‌اندازد؛ ولى عواقب وحشيانه اين عملكردهاى وحشيانه براى آنها مهم نيست؛ زيرا اين كارها درآمد و سود سرشارى دارد. آنها حاضرند براى كاميابى خويش در اين دنيا دست به تجارت موادّ مخدّر بزنند، كه بنيان خانواده‌ها را متلاشى، جوانان را بى اراده و كشورى را نابود مى‌كند، تا زندگى دنيوى خود را پر زرق و برق‌تر كنند.

اين گونه انسان‌ها حتّى حاضرند به تجارت كثيف و زشت و مشمئز كننده‌ «انسان» خود را آلوده‌كنند و بچّه‌هاى خرد سال، اعم از دختر و پسر را از كشورهاى فقير به قيمت ناچيزى خريدارى نموده و به قيمت گزافى در اختيار انسان‌هاى هوسبازى همانند خودشان قرار دهند؛ هرچند در اين راه، فجايع مختلفى به وقوع پيوندد و پدر و مادرهايى تا آخر عمر، در حسرت يك لحظه ديدن فرزندان خود بسوزند و بسازند؛ امّا آنان فقط به فكر درآمد و دنياطلبى خويشند!

راستى چرا اينها اينقدر پست و غرق در دنيا هستند؟ در پاسخ بايد گفت: چون جز به دنيا و زندگى آن و لذّت‌هاى گوناگونش نمى‌انديشند و دين و آئين و مذهب و شرف و انسانيّت براى آنها مطرح نيست؛ و وجدان بشرى شان نيز در قفس حرص و طمع و افزون طلبى محبوس و زندانى است و فطرت انسانى‌شان در ميان توده‌هايى از رذالت و پستى مدفون گشته است.

٢- امام هفتم شيعيان حضرت موسى‌بن جعفر عليه السلام در روايت ديگرى دنيا را چنين‌توصيف مى‌كند:

مَثَلُ الدُّنْيا مَثَلُ الْحَيَّة، مَسُّها لَيِّنٌ وَفى جَوفِها السَّمُ الْقاتِل‌ [١]

مثل دنيا، مثل مار (خوش خطّ و خالى) است كه ظاهرى فريبنده و پر جاذبه دارد، امّا در درون آن، سمّ كشنده‌ [٢] و خطرناكى وجود دارد.

[١] ميزان الحكمة، باب ١٢٥٣، حديث ٦٠٠٥.

[٢] اين سم از عجايب قدرت خداوند است كه قطره‌اى از آن حيوان قوى را مى‌كشد يا انسانى را از پاى در مى‌آورد. واقعاً تركيب اين سم از چيست و چطور ساخته شده كه در درون مار است، ولى خود او را نمى‌كشد!