اندرز مى دهم كه از جاهلان نباشى!»- آرى! رابطه ونسبت هرچقدر كه قوى باشد، حتّى اگر فرزند پيامبر باشد، ولى ناصالح باشد، هيچ سودى برايش نخواهد داشت بدين جهت فرزند نوح عليه السلام عاقبت همراه بقيّه كفّار غرق شد.

داستان امام سجّاد و طاووس الفقيه نيز در اين رابطه عبرت آميز است: مى‌گويد: امام سجّاد عليه السلام را مشاهده كردم در حالى كه از هنگام عشاء تا سحر مشغول طواف خانه خدا و عبادت و راز و نياز بود و با اشعار جالب و مناجات‌هاى زيبا كه همراه اشك و آه و ناله بود، با پروردگار خويش زمزمه‌هاى جانسوزى داشت. مناجات آن حضرت بقدرى طول كشيد كه از حال رفت و بر روى زمين افتاد. نزديك حضرتش رفتم و سرش را بر دامن گرفتم؛ از حال او گريه‌ام گرفت و اشك چشمانم برصورتش ريخت، حضرت به هوش آمد و فرمود: چه كسى مرا از مناجات با پروردگارم باز داشته است؟

خود را معرّفى كردم و گفتم: اى فرزند پيامبر! اين همه جزع و فزع شما براى چيست؟ ماانسانها ى گناهكار، سزاوارتر براى اين جزع و فزع هستيم. شما كه پدرى چون حسين ابن على عليه السلام ومادرى چون فاطمه‌زهرا عليها السلام و جدّى چون پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله داريد، نبايد اين قدر ناراحت باشيد؟

حضرت فرمود: طاووس، اين سخنان را رهاكن! خداوند بهشت را براى اطاعت كنندگان و نيكان آفريده است؛ هرچند برده‌اى حبشى باشد و هيچ نسبتى با پيامبر وآلش نداشته باشد و جهّنم را براى عاصيان و گنهكاران خلق نموده است؛ هر چند از قبيله قريش (و از نزديكان پيامبر صلى الله عليه و آله) باشد. [١]

[١] سؤال: در روايات مختلفى از بى حرمتى به فرزندان پيامبراكرم صلى الله عليه و آله و سادات نهى شده است؛ حتّى نسبت به ساداتى كه خداى ناكرده مرتكب گناهان كبيره، مثل گناه زشت شرابخوارى، شده‌اند. كه نمونه آن را مرحوم حاج شيخ عباسى قمى رحمةاللَّه عليه در جلد دوم منتهى الآمال صفحه ٧٠٨، در ذيل شرح زندگانى امام حسن عسكرى عليه السلام آورده است. اين گروه از روايات با آنچه در متن آمده است چگونه سازگاراست؟

پاسخ: اين دو هيچ منافاتى با يكديگر ندارند؛ زيرا يكى مربوط به دنياست و ديگرى مربوط به جهان آخرت. به عبارت ديگر احترام پيامبر صلى الله عليه و آله و اهلبيت آن حضرت عليه السلام و فرزندان و فرزندزادگان آن حضرت در بين مسلمانان بايد محفوظ بماند. براى رعايت اين مطلب لازم است كه استثنائى وجود نداشته باشد تا افراد بى ايمان و منافق نتوانند با سوء استفاده از استثناءها، اصل اين قانون را خدشه‌دار كنند؛ ولى اين، بدين معنى نيست كه اين نسبت در جهان آخرت نيز به تنهايى كافى است، بلكه همان طور كه در متن آمد، در آخرت تنها و تنها اعمال صالح و كردارهاى نيك باعث نجات انسان مى‌شود و حتّى شفاعت شفاعت كنندگان، شامل كسانى مى‌شود كه مقدارى عمل صالح داشته باشند تا كمبود آن را با شفاعت جبران كنند و گر نه كسى كه هيچ عمل صالحى در طول مدّت عمر خود انجام نداده است، مشمول شفاعت هم نخواهد شد.