مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧١ - ٤ هدايت، قابليّت لازم دارد

خداوند متعال براى اين كه نهايت حماقت عالمان بى عمل و يهوديان لجوج را نشان دهد، آنها را به «حمارى» تشبيه مى‌كند كه بهره‌اش از يك بارِ كتاب، تنها احساس سنگينى و خستگى است. آيا حماقتى بالاتر از اين تصوّر مى‌شود كه انسانى در تمام مدّت عمر خود علومى را با خود حمل كند و هرگز از آن استفاده نكند!

٣ نكته تعبير به «اسفار» نه «كتاب»

«اسفار» از مادّه «سِفر» به معناى كتاب است. «سفر» به معناى پرده بردارى از چيزى است. عرب‌ها به زن‌هاى بى حجاب به اين جهت «نساء سافرات» مى‌گويند كه حجاب خود را كنار نهاده‌اند؛ همان گونه كه «سَفَر» را بدين علّت سفر مى‌گويند كه انسان در بيابان‌ها به هنگام سفر آشكار و هويد است؛ بر خلاف زمانى كه در شهر و ديار خود مى‌باشد كه در لابه‌لاى كوچه‌ها و خيابان‌ها و ساختمان‌ها و اتومبيل‌ها و ديگر اشياء پنهان است.

كتاب را نيز به اين جهت «اسفار» گفته‌اند كه پرده از روى حقايق بر مى‌دارد و واقعيّت‌ها و حقايق و معارف را براى انسان‌ها روشن مى‌كند.

كتاب آسمانى كه بايد باعث هدايت انسانها به سوى حقيقت شود و واقعيّت را براى آنها نمايان كند، چه بسيارند كسانى كه تنها زحمت حمل و نقل آن را مى‌كشند و بهره‌اى از آن نمى‌برند.

٤ هدايت، قابليّت لازم دارد.

همان گونه كه قبلًا ذكر شد، همواره انوار هدايت از ناحيه خداوند است؛ امّا قابليّت‌ها را ما خود بايد به وجود آوريم. باران در طبع لطيفش خلاف نيست، امّا چنين نيست كه بر هر زمينى ببارد، گل برويد؛ بلكه بستگى به نوع زمين دارد. اگر زمين شوره زار باشد، جز خس و خار نمى‌رويد؛ ولى اگر زمينِ آماده‌اى باشد، قطعاً گل مى‌رويد.