مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢ - دور نماى بحث

ماهيّت بت پرستى‌

مسأله بت‌پرستى از مسائل پيچيده و بغرنج است كه در اين بحث مى‌توان به سؤالاتى از اين قبيل پرداخت:

بت پرستان براى بتان چه اهمّيّت و امتيازى قائل بودند؟ آيا بت‌ها را خالق و آفريدگار خود مى‌دانستند؟ اگر جواب مثبت باشد، بايد دانست كه چگونه انسان عاقلى، چيزى كه خود با دستان خويش به عنوان بت تراشيده است، آن را خالق خويش بداند؟ اگر جواب منفى است، پس بت پرستان چه توجيهى در برابر اين عمل جاهلانه خويش داشتند؟

قرآن مجيد ضمن طرح اين سؤال، جواب آن را نيز بيان كرده است.

در آيه سوم سوره زمر آمده است:

ألا لِلَّهِ الدّينُ الْخالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِه‌ اوْلياءَ ما نَعْبُدُهُمْ الّا لِيُقَرِّبُونا الَى اللَّهَ زُلْفى‌ انَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فى‌ ماهُمْ فيهِ يَخْتَلِفُونَ‌

آگاه باشيد كه دين خالص از آنِ خداست و آنها كه غير خدا را اولياى خود قرار داده بودند، (دليلشان اين بود كه:) اينها را نمى‌پرستيم مگر به خاطر اين كه مارا به خداوند نزديك كنند. خداوند روز قيامت ميان آنان، در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌كند.

در آيه ١٨ سوره يونس نيز آمده است:

وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّ هُم وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعائُنا عِنْدَ اللَّهِ‌

آنها (بت پرستان) غير از خدا، چيزهايى را مى‌پرستند كه نه به آنان زيان مى‌رساند و نه سودى مى‌بخشد و مى‌گويند: «اينها شفيعان ما نزد خدايند.

بنابراين، طبق دو آيه شريفه فوق، آنها بتان را آفريدگار خود نمى‌دانستند و معتقد به خالقيّت خداوند يگانه بودند؛ ولى براى بتها قداست ويژه‌اى قائل بودند و آنها را