مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧ - ٣ دقّت در انتخاب دوست

١- حضرت على عليه السلام در روايت زيبايى مى‌فرمايد:

مَوَدَّةُ ابْناءِ الدُّنْيا تَزُولُ لِادْنى‌ عَرَضٍ يُعْرَضُ‌ [١]

دوستى دنياپرستان و فرزندان دنيا، به كمترين دگرگونى زايل مى‌گردد.

چنين دوستانى در اين حوادث، آن چنان رنگ عوض مى‌كنند كه ديگر انسان را نمى‌شناسند؛ به گونه‌اى كه گويا انسان را هرگز نديده‌اند.

٢- در روايت جالب ديگرى آن حضرت عليه السلام مى‌فرمايد:

وُدُّ أَبْناءِ الْآخِرَةِ يَدُومُ لِدَوامِ سَبَبِه‌ [٢]

دوستى آخرت جويان و فرزندان آخرت تا زمانى كه سبب و علّت آن (ايمان و ولايت) وجود داشته باشد، ادامه خواهد يافت.

چنين دوستانى پيوسته- چه در حال اقبال و ادبار دنيا، چه در حال آزادى و اسارت، چه در حال بيمارى و سلامت و ...- دوستى‌شان پايدار است.

اين دوستان اندك و كمياب هستند، مخصوصاً در دوره آخرالزّمان. از اين رو، در روايتى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است:

اقَلُّ ما يَكُونُ فى آخِرِ الزَّمانِ اخٌ يُوثَقُ بِه‌ اوْ دِرْهَمٌ مِنْ حَلالٍ‌ [٣]

در دوره آخرالزّمان، دو چيز بسيار كم‌ياب است؛ نخست دوست قابل اطمينان و مورد اعتماد و ديگرى رزق و روزى و پول حلال.

حقيقتاً هر دوى آن كمياب است. فرض كنيد با زحمت فراوان پول حلالى به دست آورده‌ايد و آن را به حساب بانكى خود واريز كرده‌ايد؛ گرچه پول شما حلال است؛ ولى در بانك پول انسان‌هاى رباخوار، غير معتقد به خمس و زكات- كه به پول آنها وجوه شرعيّه تعلّق گرفته است-، انسان‌هاى دزد كه از راه دزدى ارتزاق مى‌كنند،

[١] غرر الحكم، حديث شماره ٦٨٢٨.

[٢] غرر الحكم، حديث شماره ١٠١١٨.

[٣] تحف العقول، صفحه ٤٤.