و براى آنها، اصحاب قريه (انطاكيه) را مثال بزن، هنگامى كه فرستادگان خدا به سوى آنان آمدند؛ هنگامى كه دو نفر از رسولان را به سوى آن‌ها فرستاديم امّا آنان رسولان (ما) را تكذيب كردند؛ پس براى تقويت آن دو، شخص سوّمى فرستاديم؛ آنها همگى گفتند:" ما فرستادگان (خدا) به سوى شما هستيم!" امّا آنان (در جواب) گفتند:" شما جز بشرى همانند ما نيستيد، و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مى‌گوييد!" (رسولان ما) گفتند:" پروردگار ما آگاه است كه ما قطعاً فرستادگان (او) به سوى شما هستيم، و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ آشكار نيست!" آنان گفتند:" ما شما را به فال بد گرفته‌ايم (و وجود شما را شوم مى‌دانيم)، و اگر (از اين سخنان) دست برنداريد شما را سنگسار خواهيم كرد و شكنجه دردناكى از ما به شما خواهد رسيد!" (رسولان) گفتند:" شومى شما از خودتان است اگر درست بينديشيد، بلكه شما گروهى اسراف كاريد!" و مردى (باايمان) از دورترين نقطه شهر با شتاب فرا رسيد، گفت:" اى قوم من! از فرستادگان (خدا) پيروى كنيد! از كسانى پيروى كنيد كه از شما مزدى نمى‌خواهند و خود هدايت يافته‌اند. من چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده، و همگى به سوى او بازگشت داده مى‌شويد! آيا غير از او معبودانى را انتخاب كنم كه اگر خداوند رحمان بخواهد زيانى به من برساند، شفاعت آنها كمترين فايده‌اى براى من ندارد و مرا (از مجازات او) نجات نخواهند داد! اگر چنين كنم، من در گمراهى آشكارى خواهم بود! (به همين دليل) من به پرورگارتان ايمان آوردم؛ پس به سخنان من گوش فرا دهيد!" (سرانجام او را شهيد كردند و) به او گفته شد:" وارد بهشت شو." گفت:" اى كاش قوم من مى‌دانستند كه پروردگارم مرا آمرزيده و از گرامى داشتگان قرار داده است!" و ما بعد از او بر قومش هيچ لشكرى از آسمان نفرستاديم، و هرگز سنّت ما بر اين نبود؛ (بلكه) فقط يك صيحه آسمانى بود، ناگهان همگى خاموش شدند! افسوس بر اين بندگان كه هيچ پيامبرى براى هدايت آنان نيامد مگر اين كه او را استهزا مى‌كردند!

[١] سوره يس، آيات ١٣ تا ٣٠.