مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠ - ١ انحصار طلبى بلايى خطرناك!

«كَذلِكَ الْعَذابُ وَ لَعَذابُ الآخِرَةِ اكْبَرُ لَوْكانُوا يَعْلَمُونَ»- در اين آيه شريفه كه به عنوان نتيجه‌گيرى كلّى از اين داستان است و در واقع هشدارى است به تمام كسانى كه به نوعى قصّه زندگى آنها مشابه داستان «اصحاب الجنّه» مى‌باشد، مى‌فرمايد: «اين گونه است عذاب (خداوند در دنيا)، و عذاب آخرت از آن هم بزرگتر است، اگر مى‌دانستند!»؛ يعنى، هر كسى كه داراى امكانات و اموال و ثروتى است و به شكلى مى‌تواند به نيازمندان كمك كند؛ ولى بخل بورزد و نه خود قدمى در اين راه بردارد و نه اجازه دهد ديگران چنين كارهاى خدا پسندانه‌اى انجام دهند، مطمئن باشند كه عذاب دنيا و آخرت در انتظار آنهاست؛ البتّه لازم نيست همواره صاعقه آسمانى، هستى بخيلان را بر باد دهد؛ بلكه خداوند در هر زمانى مأموران و يژه‌اى براى اين كار در نظر مى‌گيرد؛ آفت‌ها، جنگ‌ها، سيلاب‌ها، بيمارى‌هاى لاعلاج، خشكسالى‌ها، بى بركت شدن‌ها و مانند آن، همه مأموران الهى در اين زمينه‌اند.

پيام‌هاى آيات فوق‌

١ انحصار طلبى بلايى خطرناك!

هرگاه علاقه به مال و ثروت دنيا در مسير اعتدال و به عنوان يك وسيله و پلى براى رسيدن به مقصود مطرح باشد، چيز مذمومى نخواهد بود؛ امّا اگر به عنوان يك هدف باشد، بدون شك مورد مذمّت است، همان‌گونه كه علاقه افراطى به مال دنيا- كه ميوه‌هاى شوم و زشتى چون انحصارطلبى توليد مى‌كند- بسيار زشت و ناپسند است.

به اين جهت، اسلام، نه تنها حقوق واجب مالى را وضع مى‌كند و مسلمانان را مكلّف به پرداخت آن مى‌نمايد، بلكه به انفاق‌هاى مستحب نيز سفارش مى‌كند تا بدين وسيله از تولّد يا رشد درخت زشت «انحصارطلبى» جلوگيرى كند.

خطر «انحصارطلبى» آن گاه روشن ترمى شود كه دريابيم كه دود آن فقط به چشم «انحصار طلبان» نمى‌رود؛ بلكه مانند برخى ديگر از گناهان، كلّ جامعه را در بر