تو را به غم و غصه انداخته و در درياى درد و الم غوطه ور ساخته است ؛ زيرا كه مى بينى با فقدان آن ماه ، فضل و اعانتى نيز كه همراه آن بود از دست تو مى رود ، پس شاهد اين مدّعا و تصديق اين ادّعا را از تو خواهند خواست به اين كه اثر حزن و اندوه و درد و غم انبوه در ناصيه تو پيدا و از سيماى تو هويدا باشد و واپسين روز را از آن ماه به دروغ در گفتار و دغل در كردار به سر نبرى . و از جمله وظايف شيعه اماميه ، بلكه از جمله وظايف امّت محمديّه ـ على مبلغها و آله الصّلاة و السلام ـ آن است كه در اين اوقات ، وحشت و حسرت داشته باشند و در اين گونه مقامات ، تأسف و تحسّر بخورند بر آنچه از چنگ ايشان مى رود و به دست ايشان نرسيده از روزگار دولت حضرت مهدى ـ عجّل اللّه فرجه ـ كه جدّ او حضرت خاتم الانبياء صلى الله عليه و آله به وجود او امت خود را بشارت داده و به ظهور او وعده فرموده است ؛ براى آن كه اگر آن حضرت حاضر مى بود ، به طفيل ظهور وجود شريفش به سعادت هاى دنيا و آخرت مى رسيدند تا آن كه خداى تعالى ببيند كه ايشان بر قدم صدق و صفا و عقيدت و وفا نسبت به پادشاهان خود ائمّه هدى عليهم السلامكه سبب نيكبختى شان در هر دو سراى دنيا و عقبا مى باشند ثابت هستند و بايد براى اين كه ديدگانشان در دوره غيبت با نور طلعت آن حضرت منوّر نمى شود با مثال مضمون اين بيت لب بگشايند :

شعر

{ چشم خود را در خانه ها به هر طرف مى گردانم ليكن رخسار دوستانم را كه مى خواهم نمى بينم. } پس مصيبت به سبب نبودن او به حسب ظاهر در ميان ، بر ارباب دين بيشتر از مصيبت تمام شدن و به پايان رسيدن ماه مبارك رمضان است ؛ چه اگر ايشان پدر مهربانى يا برادر عزيز جانانى يا پسر نيكوكار نوجوانى داشته باشند و او را از دست داده باشند آيا براى فقدان او وحشت نمى يابند و حسرت نمى خورند و براى دور شدن او دچار درد و غم نمى گردند؟ و كجاست انتفاع به وجود اينها با انتفاع به وجود حضرت مهدى ـ عجّل اللّه فرجه ـ كه خليفه حضرت خاتم الانبياء و مقتداى حضرت عيسى بن مريم در نماز و امر ولا و از بين برنده هر گونه بلا و به صلاح آورنده امور همه آنان كه در زير سما هستند مى باشد؟» .