ميراث محدث اُرموي - اشکوری، جعفر - الصفحة ١٩١

تجمّلتِ تبغلتِ و إن عشتِ تفيّلتِ لكِ التسع من الثمن و بالكلّ تملّكتِ يعنى : روزى بر شتر سوار شدى و با وصى رسول خدا محاربه كردى و امروز بر استر سوار شدى و حال آن كه منع مى كنى ذريّه صاحب بيت را از بيت جدّ خود ، پس اگر زنده بمانى و وقعه طف را درك بكنى شايد تو بر فيل سوار شوى و به جنگ حضرت سيد الشهدا بروى ، و كدام حق است تو را در بيت؟ و چه دخل دارد به تو از خانه تا كه منع كنى از دخول غير و ديگران؟ پس اگر ارثت صحيح شود از تراب پس جميع زنان پيغمبر قسمت مى كنند هشت يك خانه را به نه سهم ، پس نباشد سهم هر يكى ـ و آن تُسع ثمن بيت ( يك سهم از هفتاد [ و ] دو سهم ) بيت است ـ مگر يك وجب يا دو وجب ، پس به كدام سبب و چه جهت مجموع بيت و همه خانه را مالك مى شوى و تصرّف مى كنى [١] ؟! پس تحقق يافت اين كه اهل بيت اطلاق كرده نمى شود بر نساء و زنان مگر به نحوى از تجوز و تأويل ، با آن كه خطاب اگر بر حال خود باقى مى ماند ، هر آينه تأنيث ضماير با صيغه جمع مؤنث لازم مى شد، پس تغيير اسلوب به ضمير جمع مذكر اشاره به غير عنوان است . پس آشكار شد از جميع اينها آن كه جمله « و قلت » عطف بر اوّل مطلب و تقدير چنين است : « إِلى أَنِ انْتَهَيْتَ بِالْأَمْرِ ... وَ قُلْتُ » . قول او : « وَقُلْتَ : مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ » يعنى اجر رسالت ـ چنان اجرى كه خواست آن را پيغمبر به اذن پروردگار و امر خالق خود ـ همان مودّت در قربى است ، چنانچه در عبارت سابقه است ، يا اهتدا و هدايت پذيرفتن با ايشان ( ائمه ) چنانچه در عبارت آتيه و آينده است آن جا كه فرمود : « مَآ أَسْئلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَن شَآءَ أَن يَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً » [٢] يعنى مزدى نمى خواهم مگر اخذ نمودن كسى كه بخواهد از شما راهى به سوى خداى خود به اين كه اخذ كنند ائمه را راه به طرف خدا . پس اين امور و همين كارها ـ يعنى مودت و اهتدا و امثال اينها ـ از منافع راجعه به محبّ و مهتدى است ، و همين است معناى « فهو لكم » چه به درستى كه محمد و آل محمد ـ