چهارم خواندن دعاى معروف به «دعاى ندبه» كه آن را شيخ جليل محمد بن المشهدى و رضى الدين على بن طاووس و صاحب مزار قديم نقل كردند از شيخ نبيل محمد بن على بن أبي قرة كه او از كتاب أبي جعفر محمد بن الحسين بن سفيان بزوفرى اين دعا را نقل نموده كه مستحب است آن را در چهار عيد خواند و ما آن را از مزار محمد بن المشهدي نقل مى كنيم به جهت نكته لطيفه اى كه بعد خواهيم گفت . بسم اللّه الرحمن الرحيم ، الحمد للّه ... إلى آخر الدعاء . و بعد از نقل دعا بر چند امر تنبيه فرموده كه ـ إن شاء اللّه ـ هر يك در موضع خود در اين شرح مذكور مى گردد . از بيان مرحوم نورى در مقام ذكر سند كه عبارتش درج گرديد و از بيان او امر سوّم را كه در كتاب مذكور در ضمن تنبيه بر چند امر گفته ، ظاهر مى شود كه دعاى مذكور غير از اين سند ، مستندى ندارد و بلكه تلميذ او محدّث قمّى قدس سره در كتاب هدية الزائرين به اين معنى تصريح كرده و در ذيل دعاى ندبه بعد از نقل آن در ضمن ادعيه روز جمعه گفته : بيان اين مطلب آن كه دعاى ندبه در سه كتاب مزار نقل شده ، و علامه مجلسى نيز از بعض آنها نقل نموده ، و آن سه مزار يكى مزار محمد ابن المشهدى است كه علامه مذكور از او تعبير به مزار كبير مى فرمايد ، و ديگر مزار ابن طاووس است كه مصباح الزائر نام دارد ، و ديگر مزار قديم است كه ظاهراً از موفات قطب راوندى است . و در اين سه مزار ، دعاى ندبه از كتاب ابن أبي قرّه نقل شده است ، و مستندى غير آن نيست . انتهى موضع الحاجة من كلامه . شارح گويد : اگر سند دعاى ندبه منحصر به اين مى شد مثل علامه مجلسى قدس سرهنمى توانست آن را به طور تعيين صريح به حضرت صادق عليه السلام نسبت دهد ؛ چنان كه در كتاب زاد المعاد گفته : و اما دعاى ندبه كه مشتمل است بر عقايد حقه و تأسف بر غيبت حضرت قائم عليه السلام ، به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه اين دعاى ندبه را در چهار عيد بخوانند ، يعنى در روز جمعه و روز عيد فطر و روز عيد قربان و روز عيد غدير ، آن گاه دعا را نقل كرده .