اول اين كه : از نقل مرحوم مجلسى دعاى ندبه را در زاد المعاد ، با اظهار اين كه : «من زيارات و توسلات راجعه به آن حضرت را در تحفة الزائر نقل كرده ام در اين جا به نقل عهد و زيارت مختصرى مى پردازم» ؛ چه از اين عبارت ظاهر مى شود كه در اين جا خلاصه و منتخب آنها را نقل مى كند و اختيار او همين دعاى طولانى را با وجود در نظر گرفتن رعايت اختصار بجز اهميت و عظمت دعا نتواند بود .

[ توثيق بزوفرى در كلمات ابن مشهدى ]

دوم آن كه : از عبارت ابن المشهدى قدس سره توثيق بزوفرى [ بر ]مى آيد ؛ زيرا گفته : آنچه من نقل مى كنم به وسيله ثقات به ائمه منتهى مى شود . پس قطعا اين شخص كه بزوفرى باشد داخل ثقات نامبرده خواهد شد و به مثل اين طريقه صاحب وسائل [١] ابراهيم بن هاشم پدر على بن ابراهيم صاحب تفسير را توثيق كرده ، چه گفته : و يفهم توثيقه من تصحيح العلامة طرق الصدوق ، و من أول تفسير و لده علي بن إبراهيم حيث قال : و نحن ذاكرون و مخبرون ما انتهى إلينا و رواه مشايخنا و ثقاتنا عن الذين فرض اللّه طاعتهم . انتهى . و روايته فيه عن غير أبيه قليلة جدا . اگر بگويى كه فرقى هست ؛ زيرا « و روايته فيه . . الخ » ، اشاره به كثرت روايت ابراهيم است ، و همچنين وثاقت على و معروفيت آن ثابت است . خواهيم گفت : وثاقت ابن المشهدى ثابت و كثرت و قلت روايت به اصل مدعا مربوط نيست . بلى مؤكد مدعا مى باشد و غرض در اين جا تشبيه اصل استدلال است [٢] . در فصل دوم كتاب تحفة الزائر كه در بيان كيفيت و آداب زيارت حضرت صاحب الزمان است ، پس از بياناتى گفته : و به سند معتبر منقول است از احمد بن ابراهيم كه گفت : شكايت كردم به محمد بن عثمان كه از نواب حضرت صاحب الامر بوده است كه : بسيار

[١] وسائل الشيعة ، ج ٣٠ ، ص ٣٠٢ .[٢] عبارت ابن المشهدى در ص ٣٦٨ مستدرك سوم ، و ص ٨٨ تحية الزائر ( چاپ اول ) ، و ص ١٠٦ چاپ دوم آن با ترجمه بسيار خوب مندرج است .