في السرداب المقدس ، و هي : بسم اللّه الرحمن الرحيم ، لا لأمر اللّه تعقلون ، و لا من أوليائه تقبلون . . الخ . بر ارباب دقت ، وجوه فرق بين اين دو روايت پوشيده نخواهد بود ؛ زيرا اين روايت علاوه بر تغاير متن اين زيارت با متن دعا ، هيچ گونه دلالتى بر اين ندارد كه بايد در اعياد اربعه خواند ، چنان كه در دستور العمل روايت دعا نيز وجه اختصاصى و دلالتى براى خواندن آن در سرداب مقدس و امر به قرائت آن در آن موضع شريف نيست سهل است ، اشارتى هم نشده به اين امر ... إلى غير ذلك من و جوه الفرق ؛ زيرا محمد بن الحسين بزوفرى با محمد بن عبد اللّه حميرى به غير از لفظ « أبي جعفر محمد » هيچ گونه اشتراكى با هم ندارند و اين در صورتى است كه بالكليه از سند اصلى دعا ـ كه روايت دو سيد صاحب اقبال و صاحب زوائد باشد ـ غفلت شود ، و اگر نه ، بنا به روايت اين دو كتاب دعا از حضرت صادق عليه السلام مأثور و مروى است نه از حضرت قائم ـ عجل اللّه فرجه ـ ، و جاى اين احتمال هم نيست كه به دو طريق از دو امام يعنى حضرت صادق و حضرت قائم عليهماالسلامنقل شده باشد چنان كه بر ارباب بصيرت مخفى نيست ، اگر چه نسبت آن در صورت اول نيز به امام زمان داده نشده ، ليكن نظر به آن كه مطلق است با آن روايت ، اگر وجوه فرق ديگر در ميان نمى بود از اين جهت قابل تطبيق مى شد . بارى مثل اين اشتباه از مثل محدث قمى كه در محضر خاتم المحدثين محدث نورى قدس سرهسال ها استفاده كرده ، بدون شك از قبيل « إن الجواد قد يكبو » است ، ليكن از عبارات گذشته او كه سابقا نقل شده حقيقت موضوع كاملاً كشف شد .

[ كلمات محدث قمى در الكنى و الالقاب و سفينة البحار ]

علاوه بر آنها عبارات زيرين نيز موضوع را كاملاً روشن مى كند : در كتاب هدية الأحباب في المعروفين بالكنى و الالقاب [١] ـ كه از تأليفات آن مرحوم است ـ در حرف باء گفته : البزوفري [٢] ، شيخ ثقه جليل أبوعبد اللّه حسين بن على بن سفيان صاحب كتب است ، روايت مى كند از او تلعكبرى ، و او والد محمد است كه دعاى ندبه معروف را در كتاب خود ايراد فرموده .

[١] در باره اين كتاب بنگريد به : الذريعة ، ج ٢٥ ، ص ٢٠٥ ، ش ٢٨٢ .[٢] با ص ١٠٦ از نسخه مطبوعه منطبق مى شود . ( منه ) .