المنادى ، و التقدير : يا قوم لعنة اللّه ! و يجوز في الصالحين الرفع على حذف المضاف و إقامة المضاف إليه مقامه ، أي ، «و لعنة الصالحين ، أو يكون عطفا على موضع الأقوام ؛ لأنه فاعل «اللعنة» في المعنى، و الجر عطفاً على لفظ الأقوام ، و سمعان ـ بكسر السين و قيل بفتحها ـ اسم رجل ، و « من » جار في محل النصب لانّه تمييز تقديره من جهة كونه جارا . نگارنده گويد : اين بيت را در جامع الشواهد از مغنى نقل كرده و نزديك به بيان فوق مطالبى گفته و او نيز « من » را تميز از سمعان گرفته است ، پس مى توان گفت : در اين جا نيز اگر از لفظ « أنت » تميز بگيريم معنى اين خواهد بود كه « من جهة كونك غائبا » ، ليكن معلوم است در اين صورت نيز مآل معنى به تفديه برمى گردد كه از جمله مفهوم است نه از مفرد كما قال اُستاد [١] كما في وسيلة القربة قدس سره . صاحب كتاب منهاج النجاة كه خود را به اسم محمد حسين [٢] بن محمد مؤمن خان معرفى كرده و نسخه آن را كه من در پيش حاج بيوك آقا روضه خوان تبريزى ديدم در سنه ١١١٦ ( هزار و صد و شانزده ) نوشته شده ، در ضمن بيان اعمال روز عيد اضحى گفته : و دعاى ندبه بهترين دعاهاست و در اين روز و ساير اعياد سنت است خواندن آن چنانچه ـ إن شاءاللّه ـ بعد از اين در ضمن روايات (كذا كان) مذكور خواهد شد. و در خاتمه كتاب ( كه در بيان سلام و صلوات و زيارت قبور ائمه و ساير مؤمنين است ) گفته : و اما دعاى ندبه كه مشتمل است بر عقايد حقه و تأسف بر غيبت حضرت قائم ـ صلوات اللّه عليه ـ به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه سنت است اين دعاى ندبه را در چهار عيد بخوانند ، يعنى در روز جمعه و روز عيد فطر و روز عيد قربان و روز عيد غدير : الحمد للّه الذي لا إله إلا هو ، و له الحمد رب العالمين ... إلى آخر الدعاء كزاد المعاد بلا فرقٍ .

[١] كذا.[٢] بالاى كلمه حسين ، در نسخه خطى « حسن » نوشته شده است ، احتمالاً نام وى به هر دو صورت قابل قرائت بوده است .