آن گاه مطلب را سوق داده تا آن كه گفته : { و المتجزّي الناقص اجتهاده أسقط من أورادنا إيراده } { كذا الذي ما أحرزت عدالته أو كان عدلاً ثمّ ساءت حالته } و عنوان فصل عاشر عبارت زيرين است : الفصل العاشر : في ذكر الأكابر الأكملين الأجلّة الأنبلين فقهاء الملّة في المئة الرّابعة من هجرة سيّد المرسلين صلّى اللّه عليه و آله . ليكن شرح حال و ترجمه خود صاحب عنوان كاملاً براى ما روشن نشده است ، اگر چه كتاب و اثر او بزرگ ترين شاهد عدل بر جلالت اوست و تا حدّى وصف او را از بعضى از علما شنيده ام ، مع ذلك از خدا خواستارم كه بيشتر از اين معرفت نسبت به حال اين مرحوم به ما اعطا فرمايد . بنا براين احراز جلالت و وثاقت موثّق اين توثيق كاملاً بر عهده خواننده اين كتاب است و بعد از آن ، شبهه اى باقى نخواهد ماند ، و عبارات فوق از خطّ خود آن مرحوم كه به وسيله بعضى از رفقايش به ما رسيده و نسخه منحصر به فرد بود درج گرديد . و ديگر از كسانى كه از صاحب عنوان نام برده و تصريح به راوى بودن او به دعاى ندبه كرده است شاگرد مرحوم محدّث نورى ، حاج شيخ عبّاس قمى قدس سره است كه در كتاب هدية الأحباب في المعروفين بالكنى و الألقاب در ذيل عنوان البزوفري گفته : البزوفري شيخ ثقه جليل أبو عبد اللّه حسين بن على بن سفيان صاحب كتب است ، روايت مى كند از او تلعكبرى و او والد محمد است كه دعاى ندبه معروفه را در كتاب خود ايراد فرموده . نظر به آن كه نگارنده از اوايل حال در صدد تحصيل و به دست آوردن مطالب راجعه به اين دعا و سند آن بود ، با محدّث نامبرده هم در مشهد و هم در قم ملاقات نموده و استفسار مأخذ نقل نسبت مذكور را پرسيدم كه آيا از سند دعا برداشته اند يا از جاى ديگر ؟ در هر دو ، مهلت خواستند كه مراجعه كرده و مأخذ نقل را بگويند ، ليكن نتوانستند آن را به دست بياورند رحمه الله . در اول مناقب در مقام بيان اسانيد كتب ، صاحب عنوان يعنى حسن بن حمزه را در جزء