نگارنده گويد : [ اين بيت ، ] بهترين شعر قابل تمثل نسبت به حال شيعه است ؛ چه چنان كه در روايت از ورود حزن به تجديد تعبير كرده ، همين طور در اين جا غم طارى از جهت عيد را بر غم اصلى اول افزوده است ، و اين معنى ، توافق با معنى تجديد دارد كه غير معنى تأسيس است . ابيات ششگانه ذيل را كه از ملا عباس زنوزى بغدادى است در ضمن قصيده مفصله اى كه در دفتر كشكول وار حاج حسين آقا ختايى تاجر كه به خط خودش نوشته بود مندرج ديدم و اين اشعار ششگانه زير را كه راجع به مصيبت دائمى اهل البيت است بعد از قضيه طف از آن قصيده مناسب مقام ديدم : دع العيد و انصب للعزا و المآتم و نح بعراص الطف نوح الحمائم [١] اخضب يوم العيد شيبي و شيبه تخضب من أوداجه و الغلاصم اُصافح للأصحاب في العيد بعد أن قضت صحب نجل المرتضى بالصوارم و أفرح بالثوب الجديد و قد غدا ثلاث ليال عاريا نجل فاطم و أحبر يوم العيد أهلي و أهله يساريها أسرى إلى غير راحم فقم للعزا و انصب عليه مآتما فها طربي نوحي و عيدي مآتمي نيز از دفتر حاج حسين آقا استخراج شد در ضمن قصيده اى از دمستانى به اين عنوان : للشيخ محمد حسن الدمستاني [٢] : و ما الدهر حتى العيد إلا مآتم و هل ترك العاشور للناس من عيد [٣]

[١] در ص ٤٥١ از مجموعه خطى حاج حسين آقا ختايى مندرج است . ( منه ) .[٢] شاعر را نشناختم ، شايد حسن بن محمد دمستانى صاحب انتخاب الجيد باشد كه حذف و تقديم و تأخيرى اشتباها به كار رفته است . ( منه ) . اين بيت در شجره طوبى ، شيخ محمد مهدى حائرى ، ص ٢١ نقل شده است .[٣] در ص ٥٢٤ از مجموعه خطى حاج حسين آقا ختايى مندرج است . ( منه ) .