شارح گويد : معلوم مى شود كه ابيات از حضرت سجّاد ـ سلام اللّه عليه ـ است ؛ چنان كه در مناقب و بحار صريحا به آن حضرت نسبت دادند و كلام شيخ نيز در كشكول ، مأثور بودن آنها را مى رساند ؛ براى اين كه « صلوات اللّه عليهم » را معلوم نيست مثل شيخ در غير ائمه عليهم السلام اطلاق كند و شايد علّت نقل نكردن شيخ قدس سرهآن دو بيت ديگر را اين باشد كه آن مرحوم بعضى از مطالب را كه در كشكول درج مى كرده ، آنچه محفوظش بوده ديگر به مآخذ و مدارك آنها مراجعه نمى كرده است و ابيات مذكوره هم كذلك [ از اين ]قبيل باشند . و اين معنى را علاوه بر اين كه از ملاحظه برخى از مندرجات كشكول به دست مى آيد از بعضى از اساتيد خود كه غايت مهارت به تراجم علما و استخراج اين قبيل مطالب از مطاوى كلمات ايشان داشت ، به عنوان تصريح به آن شنيدم و هر كه بعضى مطالب مندرجه در كشكول را كه مختصر و قابل حفظ باشد با مآخذ تطبيق كند اقرب به واقع بودن آن را تصديق خواهد نمود ، و اللّه أعلم . و تأييد مى كند صدور آنها را از آن حضرت اين كه ابيات مذكوره قافيه ندارد و در حكم كلمات مسجّعى است ، علاوه بر اين كه از ملاحظه بعضى از مضامين آنها از قبيل خوف و ترس طولانى و دائم المحنه بودن و امثال اينها نيز كه چندان ربطى به موت اولاد ندارد ـ شايد كه عزيز آنها را براى وفات فرزند خود بسرايد ـ مى توان اين مدّعا را قبول نمود .