كه معين نموده بنمايد كار بزوفرى انجام خواهد يافت . ٢ . اين كه در اين مقام اشتباه بسيار بزرگى براى صاحب وسائل روى داده است و آن اين كه چنان كه سيد روايت را كه در كتاب مزار ايراد فرموده و ما به عين عبارتش آن را نقل كرديم گفته : الحسن بن محمد الطوسي في الأمالي ، عن أبيه ، عن المفيد ، عن البزوفري ... الخ . و مراد او از بزوفرى در اين جا محمد بن الحسين است ، و در آخر جلد سوم وسائل [١] در بيان مراد از اطلاق خود كلمه بزوفرى را گفته : البزوفري هو الحسين بن علي بن سفيان . و بعد از ضم اين دو عبارت به يكديگر خواننده كه اطلاع از عبارت امالى نداشته باشد قطعا تصور خواهد كرد كه راوى در اين جا حسين بوده است ، و نظير اين اشتباه براى مجلسى مرحوم در غير مورد اين دو روايت در نقل بعضى از روايات وارده در كتاب غيبت طوسى در [مجلد ]١٣ بحار روى داده است . چنان كه در موردش ـ إن شاء اللّه ـ بيان خواهيم گفت . توضيح بيان اشتباه علامه مجلسى اين كه او در چند مورد از مجلد ١٣ بحار در موقع نقل روايت از محمد بزوفرى به لفظ بزوفرى مطلق تعبير كرده ، حال آن كه مرادش محمد بزوفرى است با آن كه در وجيزه مانند صاحب وسائل تصريح كرده كه مراد از بزوفرى در موقع اطلاق همانا حسين است ، ليكن در مقدمه بحار بدين معنى تصريح نكرده است و اصلاً اسمى از بزوفرى نبرده است و عبارت مجلسى در وجيزه در باب «النسب و الألقاب» اين است : البزوفري هو الحسين بن علي بن سفيان [٢] . ( ا ) در باب ما جاء عن أبي سعيد الخدري عن النبيّ صلى الله عليه و آله في النصوص على الأئمة الاثني عشر عليهم السلام در صدر روايت دوم گفته [٣] : حدثنا على بن الحسين قال : حدثنا أبو جعفر محمد

[١] وسائل الشيعة ، ج ٣٠ ، ص ٥٣٣.[٢] الوجيزة في الرجال ، باب الألقاب ص ٢١٢ (سازمان چاپ و نشر ارشاد ، ١٣٧٨) . تفريشى در نقد الرجال (ج ٥ ، ٢٧٢ ، ش ٦٣٨٤) مى گويد : البزوفري اسمه الحسين بن علي بن سفيان ، و قد يطلق على أحمد بن جعفر بن سفيان ، و الحسن بن علي بن زكريا ، و موسى بن إبراهيم . يظهر من آخر باب الجنايات من التهذيب ( تهذيب الأحكام ، ج ١٠ ، ص ٣١٠ ، ح ١١٥٨ ) .[٣] بنگريد به : بحار الأنوار ، ج ٣٦ ، ص ٢٩١ ، ح ١١٤ ؛ كفاية الأثر ، ص ٢٩ .